่รู้ตัว มือทั้งสองข้างกำกล่องอาหาร ท่าทางขัดข้องลำบากใจอยู่บ้างก่อนจะกัดฟันกรอดราวกับตัดสินใจได้แน่วแน่แล้ว กล่าวกับเจียงเสวี่ยหนิงว่า “เอาเช่นนี้แล้วกัน! คราวนี้ข้านำของว่างของพี่หญิงกลับไปคราวหน้าเมื่อเหล่านางกำนัลยกของว่างมา ข้าจะแบ่งส่วนของข้าให้พี่หญิงครึ่งหนึ่ง ไม่มีวันคืนคำเด็ดขาด!”
เจียงเสวี่ยหนิง “…”
โจวเปั่าอิงถือว่านางรับปากแล้ว “เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้! ขอบคุณพี่หญิง ข้า…จะกลับแล้วนะ?”
ครานี้เจียงเสวี่ยหนิงถึงเผยรอยยิ้มบาง“กลับไปเถิด พักผ่อนให้เร็วหน่อย”โจวเปั่าอิงกระโดดออกนอกประตูพร้อมโบกมือให้เจียงเสวี่ยหนิง “พี่หญิงก็พักผ่อนโดยเร็วเช่นกันนะเจ้าคะ!”
พูดจบก็หิวตะกร้าอาหารกลับห้องด้วยความลิงโลด ระหว่างทางยังอดเปิดฝาหยิบขนมเมล็ดซิ่ง[1]ชิ้นหนึ่งออกมายัดเข้าปากไม่ได้ เห็นได้ชัดว่าหิวโซ
ครั้นเจียงเสวี่ยหนิงเห็นแผ่นหลังของนางหายลับไปตรงหัวมุมระเบียงทางเดินอันทอดยาวก็หลุบตา ปิดประตูอย่างเชื่องช้า
อารมณ์พลันพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกหน
เป็นเหยาซีกับโหยวเย่ว์อย่างที่คิดเลย…
เพียงแต่นางเคยสงสัยเรื่องนี้มาก่อนแล้วเพราะฉะนั้นตอนได้ยินจากปากโจวเปั่าอิงจึงไม่ได้รู้สึกเหนือความคาดหมายมากนัก ทว่าสิ่งที่ทำให้นางรู้สึกคาดไม่ถึงกลับเป็นตัวของโจวเปั่าอิงที่แอบมาพูดกับนางต่างหาก
แม้จะเหมือนไม่เจตนา แต่หากเจียงเสวี่ยหนิงไม่ได้แปลกใจต่อเรื่องนี้มาก่อน คำพูดนี้ก็เพียงพอที่จะเตือนสติและทำให้นางบังเกิดคว
