ใจ
เจียงเสวี่ยหนิงเป็นศัตรูของเหยาซีอย่างไร้ข้อกังขา
ทว่าเจียงเสวี่ยหนิงไม่เพียงมีความสุขมิหนำซ้ำยังปั่าวประกาศแก่ผู้อื่นกันซึ่งหน้าว่านางมีความสุข รอยยิ้มผ่อนคลายที่ฉายในดวงตาเป็นประหนึ่งเข็ม ทิ่มแทงดวงใจจนหลั่งโลหิต!
เหยาซีสะอึกจนพูดไม่ออก
โหยวเย่ว์เกรงกลัวเจียงเสวี่ยหนิงมาตั้งแต่แรกยามนี้จึงยิ่งหุบปากสนิทราวกับน้ำเต้าถูกปิดผนึกไม่พูดอะไรสักคำ
เจียงเสวี่ยหนิงจึงปัดไม้ปัดมือ เดินเบี่ยงผ่านข้างกายนางอย่างรวดเร็ว
โหยวเย่ว์มองสำรวจสีหน้าเหยาซีแล้วเอ่ยเบาๆ “อาจแค่ยกยอตัวเองให้ดูดีกระมัง ใครไม่รู้บ้างว่านางขึ้นชื่อเรื่องไร้ความรู้ความสามารถ?จะเรียนพิณก็ต้องดูพรสวรรค์เช่นกัน นางโง่เง่าเสียขนาดนั้น แม้แต่วิธีการใช้นิ้วมือยังไม่เชี่ยวชาญเลย แล้วเซี่ยเซียนเซิงจะชมได้อย่างไร?นางก็แค่จงใจพูดให้คนอึดอัดคับข้องใจเท่านั้นเอง”
เหยาซีสูดลมหายใจลึกเฮือกหนึ่ง สะบัดแขนเสื้อหมุนกายขวับ
เพียงแต่เพิ่งเดินถึงประตูเรือนหยางจื่อและกวาดตาโดยไม่ได้เจตนา ฝีเท้ากลับหยุดชะงักเมื่อพบว่ามีถุงเครื่องหอมหล่นบริเวณที่เจียงเสวี่ยหนิงยืนอยู่เมื่อครู่
โหยวเย่ว์มองตามสายตานาง ก่อนจะโน้มกายเก็บถุงหอมขึ้นมา ครั้นพลิกดูก็เห็นว่าบริเวณด้านล่างสีขาวบริสุทธิ์ปักดอกโบตั๋นอันงามพิถีพิถันด้วยเส้นไหมสีน้ำเงินเข้ม ฝีเข็มละเอียดงดงามเป็นอย่างยิ่ง
“นี่ไม่ใช่ของเจียงเสวี่ยหนิงหรอกหรือ?”
ใจนึกรังเกียจอยู่บ้าง นางเบ้ปาก ยกมือคิดจะโยนท
