เจียงเสวี่ยหนิงมีความสุข แต่บางคนไม่ได้สุขด้วย
จนถึงตอนนี้ยังมีผู้ใดมองไม่ออกอีกล่ะว่า ทุกสิ่งที่องค์หญิงใหญ่เล่อหยางทรงทำล้วนเพื่อเจียงเสวี่ยหนิง
เจียงเสวี่ยฮุ่ยเพิ่งเข้าวังมาแน่นอนว่าต้องเป็นจุดสนใจ แต่หากเป็นคนฉลาดย่อมสัมผัสได้ว่าเจียงเสวี่ยหนิงต่างหากคือผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้
ขณะนางพูดคำว่า ‘มีความสุข’ ออกมา ไม่รู้มีกี่คนในตำหนักลอบทำหน้าบึ้งตึง แม้แต่อารมณ์สนุกสนานซึ่งมีอยู่แต่เดิมก็พังครืนภายในชั่วอึดใจจากนั้นเสิ่นจื่ออียังเรียกให้เจียงเสวี่ยฮุ่ยมาเล่นสนุกด้วยกันอีก
มีหลายคนชัดเจนว่าฝืนทำหน้าเบิกบานร่วมเล่นสนุกด้วย ส่วนเซียวซู นับแต่เจียงเสวี่ยฮุ่ยปรากฏตัวพร้อมผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นก็ไม่เอ่ยวาจาอันใดอีกเลย
เรือนหยางจื่อยามราตรีมีโคมวังหลวงจุดสว่างไสวทุกแห่งหน
หลังกลับจากตำหนักหมิงเฟิง ในที่สุดเซียวซูก็มาถึงห้องของตนเสียที หลานสาวแท้ ๆ ของไทเฮาผู้ปกครองวังหลัง คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเซียวผู้นี้ เมื่อปราศจากผู้อื่นจับจ้อง สุดท้ายก็สลายอารมณ์ความรู้สึกที่ดำรงอยู่บนใบหน้าตนไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความสงบนิ่งจนเกือบจะเย็นเยียบและวังเวง
นางยกมือกดหน้าผากเบา ๆ
เซียวซูค่อย ๆ หลับตา นิ้วมือยังคงกำแน่นครั้นลืมตาขึ้นมาอีกคราก็พลันกวาดถ้วยชาบนโต๊ะลงพื้น!
นางกำนัลซึ่งคอยรับใช้ข้างกายตกใจจนสะดุ้งเฮือก เบิกตาโพลงมองนาง
หน้าอกเซียวซูกระเพื่อมเล็กน้อย แต่มิได้มองผู้ใดในสมองนางมีแต่ภาพผ้าเช็ดหน้าล
