ายปักที่หลินจืออ๋องเสิ่นเจี้ยทำหล่นจากแขนเสื้อขณะได้พบโดยบังเอิญตอนนั้น รวมถึงผืนซึ่งนางเห็นที่เจียงเสวี่ยฮุ่ยวันนี้…
เกรงว่าผู้อื่นคงลืมเลือนไปแล้ว
ทว่านางจดจำได้ชัดเจน
ไม่ใช่เจียงเสวี่ยหนิง คนผู้นั้นกลับไม่ใช่เจียงเสวี่ยหนิง!
แต่ใครจะคาดคิดได้เล่า?
ระหว่างอยู่ในวังหลวง เสิ่นเจี้ยให้ความใส่ใจเจียงเสวี่ยหนิงไปเสียทุกเรื่อง วาจาแฝงเจตนาต้องการดูแลพอสมควร ผนวกกับเมื่อจวนหย่งอี้โหวเกิดเรื่อง เยี่ยนหลินก็ยิ่งตัดขาดความสัมพันธ์กับเจียงเสวี่ยหนิงไปแล้ว
ทุกเบาะแสต่างชี้ไปที่นาง
ดังนั้นครั้งก่อนตนถึงได้…
นิ้วมือที่วางบนโต๊ะกำแน่นทีละน้อย เซียวซูรู้สึกประหนึ่งถูกเย้ยหยันที่กระทำเรื่องผิดฝาผิดตัว นางไม่เพียงขจัดภัยคุกคามที่แท้จริงไม่ได้ ตรงข้ามกลับยังเผยพิรุธ สร้างศัตรูอันแข็งแกร่งโดยแท้ให้ตัวเองเพิ่มอีกรายด้วย…ไม่ว่าอย่างไร เจียงเสวี่ยหนิงก็มีประสาทสัมผัสเฉียบคมยิ่งนัก
*****
ขณะเดียวกัน ภายในห้องของเจียงเสวี่ยหนิงบรรยากาศค่อนข้างแปลกประหลาดเล็กน้อย
หลังจากสถานที่แห่งนี้ถูกองค์หญิงใหญ่เล่อหยางจัดการไปรอบหนึ่ง ของประดับตกแต่งที่ควรจะมีล้วนมีหมด งดงามวิจิตรบรรจง บนผนังยังแขวนภาพอักษรซึ่งเป็นผลงานของแท้ของบัณฑิตผู้เลื่องชื่อในรัชสมัยก่อนไว้ภาพหนึ่งด้วย
เจียงเสวี่ยฮุ่ยมีความรู้กว้างขวาง มองปราดเดียวก็จำแนกได้
เหล่าขันทีและนางกำนัลย่อมตกแต่งห้องของนางเป็นอย่างดี เพียงแต่ไม่ได้มีอันใดแตกต่างไปจากห
