่าบทสนทนาเช่นนี้ไม่เหมาะจะให้ข้าราชบริพารมาได้ยินเข้าเสียงฝีเท้าค่อย ๆ ใกล้เข้ามาแล้ว
ที่ผ่านมาเหยาซีกับเซียวซูมีความสัมพันธ์ไม่เลวนัก ถือว่าสนิทสนมกัน ดังนั้นต่อให้จดจำเสียงของเซียวไทเฮาไม่ได้ แต่เหยาซีย่อมจำแนกเสียงของเซียวซูได้ชัดเจน ครั้นได้ยินสิ่งที่ทั้งสองกำลังสนทนากัน นางก็รู้สึกว่ามีเหงื่อเย็นเยียบหลั่งท่วมศีรษะ หัวใจเต้นกระดอนอย่างบ้าคลั่งภายในทรวงอก
นางพลันไม่กล้าปรากฏกาย
เมื่อเห็นต้นเหมยซึ่งมีกิ่งก้านเกี่ยวพันกันกลุ่มหนึ่งอยู่ด้านข้างใช้ซ่อนตัวได้ นางก็รีบกลั้นลมหายใจเข้าไปแอบข้างหลัง ไม่กล้าหายใจแรงแม้แต่น้อย
เซียวไทเฮาเดินมุ่งไปข้างหน้าต่อ ผ่านด้านข้างกลุ่มต้นเหมยนั้น “แม้เจ้าจะเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากของตระกูลเซียว แต่อย่างไรเสียก็ยังเยาว์วัยอยู่ดี เรื่องที่เคยได้ประสบจึงน้อยยิ่งนัก ความคิดความอ่านก็ยังไม่แยบคาย อีกทั้งคิดหาวิธีปรับตัวตามสถานการณ์ได้ไม่เพียงพอวันนั้นเกือบจะเป็นฝั่ายถูกกระทำในตำหนักแล้วมิหนำซ้ำเรื่องนี้เจ้าก็ลอบลงมือเองโดยไม่ยอมบอกแม้กระทั่งข้า! คิดว่าข้าดูไม่ออกว่าเจ้าคิดเช่นไรอย่างนั้นหรือ?”
เซียวซูตอบ “อาซูผิดต่อคำสั่งสอนของอาหญิงแล้วเจ้าค่ะ”เซียวไทเฮาถอนหายใจ “สมัยนั้นฝั่าบาทประสบเรื่องกบฏผิงหนานอ๋องด้วยตัวเอง นับจากนั้นก็เป็นคนขี้ระแวง ต่อให้ข้าซึ่งเป็นแม่แท้ ๆยังห่างเหิน แม้แต่ตอนเลือกฮองเฮาก็เลือกคนจากตระกูลเล็ก ๆ ในขณะที่คนจากตระกูลเซียวไม่ได้รั
