บการคัดเลือกสักตำแหน่ง เป็นเพราะความหวาดระแวงนั่นแท้ ๆ เชียว ส่วนเจี้ยเอ๋อร์น่ะมีนิสัยอ่อนโยน สนิทสนมกับข้ามากกว่า ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นผู้คิดการใหญ่เช่นกัน นอกจากนี้หากทอดสายตาไปทั่วเมืองหลวง ในบรรดาสตรีตระกูลสูงศักดิ์ทั้งหลายก็ไม่มีผู้ใดเหมาะสมจะเป็นมารดาแห่งแผ่นดินมากไปกว่าเจ้าอีกแล้ว”
เหยาซีซึ่งหลบอยู่หลังต้นไม้ไม่กล้าขยับเขยื้อนทันที แม้ใจจะเตือนตนว่าหากอยากมีชีวิตสืบไปก็ห้ามฟังเด็ดขาด ทว่ากลับไม่อาจปิดผนึกหูทั้งสองข้าง คำพูดเหล่านั้นไหลทะลักเข้าหูของนางอย่างต่อเนื่อง ยิ่งฟังยิ่งอกสั่นขวัญแขวน
เรื่องที่เรือนหยางจื่อวันนั้นเป็นเซียวซูที่ให้ร้ายเจียงเสวี่ยหนิง!
เปั้าหมายคือหลินจืออ๋องเสิ่นเจี้ย เพื่อที่นางจะได้เป็นฮองเฮาในอนาคต!
จากนั้นก็ได้ยินเซียวซูพูดว่า “ความหมายของอาหญิงคือ…”
เซียวไทเฮากล่าวอย่างเย็นชา “ขอเพียงฝั่าบาทยังมีพระชนมชีพ ก็จะแต่งตั้งเจี้ยเอ๋อร์ให้เป็นพระอนุชารัชทายาท และจะไม่มีวันยินยอมให้สตรีจากตระกูลเซียวได้เป็นพระชายาหลินจืออ๋องเด็ดขาด เจ้าต้องรู้จักอดทนอดกลั้นถึงจะถูก”
เซียวซู “แล้วจะให้ทนดูผู้อื่นขึ้นครองตำแหน่งนั้นเฉย ๆ หรือเจ้าคะ?”
ขณะนี้เสียงฝีเท้าของทั้งสองเคลื่อนไปไกลหน่อย ๆ แล้ว ส่วนเสียงพูดก็ห่างออกไปเช่นกัน
เหยาซีกลืนน้ำลาย ไม่กล้ารั้งอยู่นานกว่านี้นางแอบเดินอ้อมดงต้นเหมย คิดจะจากไป
แต่ผู้ใดจะคาดคิด ช่วงที่จิตใจสับสนวุ่นวายมักจะกระทำผิดพลาดได้โดยง่ายขณะท
