ืน
ขนมแผ่นท้อนุ่มนิ่มละลายในปากช้า ๆ หากตัดความหวานเลี่ยนที่มีมากเกินออกก็ถือว่ายอดเยี่ยมได้เช่นกัน เพียงกินสักสองแผ่นเพื่อรองท้องก็คงพอดับความหิว
ยามอยู่ต่อหน้าเซี่ยเวย เจียงเสวี่ยหนิงไม่กล้าตะกละ
นางกินไปหนึ่งแผ่น จากนั้นก็หยิบอีกแผ่นเซี่ยเวยมองสีหน้านาง สุดท้ายก็สัมผัสอะไรได้เขาจึงถามว่า “ของว่างที่ห้องเครื่องทำมาไม่อร่อยหรือ?”
เจียงเสวี่ยหนิงส่ายหน้าหวือ
สายตาเซี่ยเวยเคลื่อนจากร่างนางไปยังขนมแผ่นท้อบนจาน นั่นเป็นอาหารว่างซึ่งจัดเตรียมให้เขาที่ตำหนักข้างแห่งนี้โดยเฉพาะ ปกติเขาไม่ค่อยกิน แต่ยามนี้กลับหยิบขึ้นมากัดคำเล็ก ๆครั้นขนมสัมผัสปลายลิ้น คิ้วเรียว ก็เลิกขึ้นน้อย ๆ
บทที่ 83 ขนมแผ่นท้อกับถุงเครื่องหอม (2)เจียงเสวี่ยหนิงกระวนกระวายถึงขีดสุดอย่างไม่ทราบสาเหตุ
นางไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า
เซี่ยเวยค่อย ๆ วางขนมแผ่นท้อที่ยังกินไม่หมด มองนางอย่างสงบนิ่งอยู่นาน จวบจนได้ยินเสียงน้ำเดือดจากด้านข้างถึงได้เบนสายตาออกเขานำน้ำร้อนมาเทราดอุปกรณ์ดื่มชา เริ่มชงชาด้วยท่าทางสบาย ๆ
คราวนี้เจียงเสวี่ยหนิงถึงรู้แล้วว่า ‘กินไม่ลง’มันเป็นอย่างไร
เซี่ยเวยเองก็ไม่พูดอะไร ระหว่างชงชาเพียงถามถึงสิ่งที่นางร่ำเรียนมาเพื่อทดสอบความรู้
กระทั่งผ่านการชงชาเป็นครั้งที่สี่ เขาถึงบอกให้นางไปฝึกพิณอีกครั้ง
ส่วนตัวเขากลับไม่ทำสิ่งใดอีก เดินกลับไปนั่งหน้าโต๊ะ แล้วจ้องมองหมึกสีชาดบนฎีกาฉบับนั้นอ่านอยู่เป็นนานสองนาน
ผ่
