วยยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดิน ไม่ได้เอ่ยวาจา
ทว่ากลับมีเสียงพูดระคนหัวเราะดังแว่วมาจากประตูข้างซึ่งอยู่ไม่ไกล มีคนกำลังทักทายคนเฝั้าประตู จากนั้นก็เดินเข้ามาในจวน
เจี้ยนซูได้ยินก็หันหน้าไปมอง ก่อนจะหัวเราะ“เหล่าเถากลับมาแล้วขอรับ”
นั่นเป็นพ่อครัวของจวน ฝีมือทำอาหารเป็นเลิศ
เหล่าเถามีผิวขาว ตัวหนาเอวกลมตุ๊ต๊ะใบหน้าเปียมความยินดี มือข้างหนึ่งหิ้วตะกร้าผักส่วนอีกข้างยังหิ้วปลามาด้วย ครั้นเห็นเซี่ยเวยยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดินก็รีบประชิดเข้ามาคารวะ“ใต้เท้ากลับมาแล้ว วันนี้ซื้อปลาไน[1]ตัวใหญ่สดๆ มาได้ตัวหนึ่ง ยังเป็น ๆ อยู่เลย! ของว่างที่ทำหลายวันก่อนคุณชายเตาฉินแอบกินจนเกลี้ยงแล้ว ข้าซื้อข้าวเหนียวมาหลายจิน[2]กับเมล็ดลูกท้อมาอีกหนึ่งจิน จะได้ลองทำขนมแผ่นท้อสักหน่อยขอรับ!”
เซี่ยเวยมองตะกร้าซึ่งบรรจุของอย่างล้นหลามของเขา หลุบสายตาพลางผงกศีรษะ*****
ครั้นเจียงเสวี่ยหนิงหนีออกจากตำหนักข้างของตำหนักเฟิงเฉินมาได้ก็เดินลิ่วไปไกล กระทั่งมุ่งตรงถึงประตูเรือนหยางจื่อนางก็เกาะขอบประตูแล้วหันหน้ากลับไปมอง เมื่อเห็นว่าไม่มีผู้ใดตามมาถึงผ่อนลมหายใจโล่งอกยาวเหยียด
แค่กินขนมแผ่นท้อไปแผ่นเดียวก็ตกใจแทบตายแล้ว!
ตัวนางช่างขวัญกล้านัก กล้ากินแม้แต่อาหารที่เซี่ยเวยให้มาน่ะช่างเถอะ แต่ยังจะกล้าคิดเพ้อเจ้อว่านั่นคืออาหารที่เซี่ยเวยทำเองอีกเนี่ยนะนางคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วจริง ๆ !โชคดีที่อีกฝั่ายไม่รู้สึกตัว นาง
