จะลุกขึ้น
ผ้าเช็ดหน้าลายปักผืนนั้นอยู่ระหว่างซอกนิ้วคลี่ออกเบา ๆ ตามการลุกของนาง ขยับไหวเผยให้เห็นดอกเจียงสีแดงปักอยู่บริเวณมุมผ้าสะอาดดอกนั้น
เซียวซูมองเห็นคนผู้นี้คราแรกยังแค่ขยับหัวคิ้วเข้าหากัน
แต่ครั้นผ้าเช็ดหน้าลายปักรวมถึงดอกเจียงสีแดงปรากฏในครรลองจักษุ ท่าทางนิ่งเฉยไม่หวั่นไหววางตัวสูงส่งไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตาพลันพังทลายและแหลกสลาย สีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อยทันใด!
เสิ่นจื่ออียิ้มพลางจับมือเจียงเสวี่ยหนิงราวกับจะขอความดีความชอบ “เป็นอย่างไร ตอนนี้หนิงหนิงมีความสุขแล้วใช่หรือไม่?”
เจียงเสวี่ยหนิงเหลือบมองเซียวซู จึงเผชิญเข้ากับสายตานางพอดี เมื่อเห็นสีหน้าก็รับรู้ได้ทันทีว่า ที่แท้แล้วเซียวซูในวัยนี้มันก็เท่านี้เอง
ในเมื่อเจ้ากล้าใช้ลูกไม้มาเล่นงานข้า ข้าก็กล้าจับคนที่เจ้ากริ่งเกรงมาไว้ตรงหน้าเจ้าเช่นกัน!
ข้าจะทำให้เจ้ากินไม่ได้นอนไม่หลับเลยทีเดียว!
พี่สาวของข้าคนนี้หาใช่ตะเกียงที่ขาดน้ำมันไม่[1]จะต้องทำให้เจ้าได้เห็นดีกันแน่!
ริมฝีปากของเจียงเสวี่ยหนิงคลี่รอยยิ้มเป็นมิตร พอเบนสายตากลับไปมองเสิ่นจื่ออีอีกคราก็หน้าระรื่นจากก้นบึ้งของหัวใจอย่างแท้จริง กล่าวเสียงอ่อนเสียงหวานว่า “รบกวนองค์หญิงแล้วคราวนี้มีความสุขมากเลยเพคะ!”
——————–
1. หาใช่ตะเกียงที่ขาดน้ำมันไม่ หมายถึงเป็นคนที่รับมือยาก
