ลาง
นางกำนัลที่เรือนหยางจื่อไม่ได้ปรนนิบัติดูแลการดำเนินชีวิตประจำวันแบบที่นี่
ทว่าชาติก่อนเจียงเสวี่ยหนิงคือผู้ที่เคยดำรงตำแหน่งเป็นฮองเฮามาแล้ว เมื่อได้รับการปรนนิบัติรับใช้จากนางกำนัลเช่นนี้จึงไม่ได้รู้สึกอึดอัดไม่สะดวกใจอะไร เพียงแต่ขณะส่งผ้าเช็ดหน้าลายปักให้นางกำนัลด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติอย่างยิ่งก็เผลอโบกมือให้พวกนางถอยตามจิตใต้สำนึก ความเย็นยะเยือกสายหนึ่งพลันชำแรกขึ้นมาจากฝั่าเท้าจนนางตัวสั่นสะท้าน
เสิ่นจื่ออีไม่ได้รู้สึกถึงความผิดปกติ
นางข้าหลวงซึ่งถวายการปรนนิบัติรับใช้ภายในตำหนักบรรทมมองเจียงเสวี่ยหนิงผาดหนึ่ง แล้วจึงเอ่ยถามเสิ่นจื่ออีด้วยความลำบากใจเล็กน้อย “องค์หญิง เมื่อคืนพระองค์ทรงนึกสนุกรั้งตัวพระสหายร่วมศึกษาเจียงให้พักค้างคืนในตำหนัก แต่พวกหม่อมฉันยังไม่ได้ไปหยิบชุดกระโปรงที่พระสหายร่วมศึกษาเจียงสวมใส่เป็นประจำที่เรือนหยางจื่อ ไม่ทราบว่าตอนนี้…”
ควรสวมชุดอะไรดี
เสิ่นจื่ออีหันกลับไปมองเช่นกัน เจียงเสวี่ยหนิงกำลังยืนอยู่ตรงนั้นโดยสวมเพียงเสื้อทับชั้นกลางสีขาวหิมะ หญิงงามดวงหน้าเปลือยเปล่าไร้การแต่งแต้ม คงเพราะเพิ่งตื่นจึงดูเกียจคร้านบอบบางหน่อย ๆ ราวกับโฉมสะคราญผู้อ่อนแออมโรคซึ่งกำลังขมวดคิ้วมุ่นด้วยความกลัดกลุ้มในภาพวาดของพวกบัณฑิตยิ่งนัก
ช่างงามเกินไปแล้วจริง ๆ
ดวงตานางลุกวาว พลันกล่าวว่า “หนิงหนิงรูปร่างของเจ้าใกล้เคียงกับข้า หากสวมชุดของข้าต้องเฉิดฉายที่สุดเป็นแ
