น่แท้! หนิงหนิง ข้าจะเลือกตัวที่งามที่สุดให้เจ้าเอง!”
เจียงเสวี่ยหนิง “???”
นางกำลังนึกถึงความคุ้นชินขณะใช้ชีวิตในสภาพแวดล้อมอันหรูหราเมื่อครั้งพำนักอยู่ในตำหนักคุนหนิงของตนเอง ไม่ได้สนใจเลยว่าพวกนางกำลังคุยเรื่องอะไรกัน ยังไม่ทันรู้สึกตัวก็ถูกเสิ่นจื่ออีลากไปนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแปั้งแล้ว
จากนั้นก็ได้ยินเสิ่นจื่ออีสั่งการสารพัดอย่าง
ประเดี๋ยวก็เรียกให้นางกำนัลมาผัดแปั้งแต่งแต้มคิ้ว ประเดี๋ยวก็เรียกให้นางกำนัลผู้นั้นนำชุดชาววังตัวใหม่มา ตามด้วยเปิดหีบเครื่องประดับของตัวเอง นำต่างหูทับทิม กำไลข้อมือจิ่งไท่หลาน[1]และอะไรต่อมิอะไรมาเทียบบนร่างเจียงเสวี่ยหนิง
เจียงเสวี่ยหนิงหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ทันที รู้สึกว่าจู่ ๆ เสิ่นจื่ออีก็เหมือนเด็กสาวตัวน้อยกำลังเล่นตุ๊กตา ต้องแต่งองค์ทรงเครื่องให้นางสวย ๆ ถึงจะยอมเลิกรา
นางรู้สึกง่วงเล็กน้อย ไม่มีอารมณ์จะขัดขวาง
บัดเดี๋ยวยืนบัดเดี๋ยวนั่ง ปล่อยให้เสิ่นจื่ออีทำตามใจชอบ
เสิ่นจื่ออีเปลี่ยนต่างหูอีกคู่หนึ่งมาเทียบบริเวณติ่งหูนางอีกหน รู้สึกว่ามีเพียงลำคองามระหงและผิวพรรณขาวดั่งหิมะของสตรีผู้นี้เท่านั้นถึงจะประชันกับต่างหูหลิวหลี[2]สีม่วงอ่อนดุจเมฆหมอกคู่นี้ได้ น่าพิศเสียจนทำให้คนไม่อยากละสายตา
เพียงแต่มองไปมองมา ดวงตาซึ่งเปียมไปด้วยความกระตือรือร้นก่อนหน้านี้ของเสิ่นจื่ออีก็หลุบลง
เจียงเสวี่ยหนิงเหลือบเห็นเข้าพอดี นางจึงถาม “ไม่งามหรือเพคะ?”
เสิ
