าขี้ริ้วเช็ดจนสะอาดเอี่ยมอ่อง
ขณะที่จางเจอเดินเข้าไป นางกำลังนำผ้าขี้ริ้วจุ่มลงไปซักในอ่างน้ำ
เมื่อเงยศีรษะขึ้นเห็นร่างของเขา เจียงซื่อก็ส่งยิ้มให้ “กลับมาแล้วหรือ ตอนเย็นอยากกินอะไร?เดี๋ยวแม่จะทำให้เจ้า”
สามีของเจียงซื่อเสียชีวิตก่อนวัยอันควร นางจึงครองตัวเป็นม่ายตั้งแต่ยังสาว เลี้ยงดูบุตรชายจนเติบใหญ่เพียงลำพัง ร่องรอยแห่งกาลเวลาซึ่งทิ้งอยู่บนร่างช่างโหดร้ายยิ่งนัก สลักบริเวณหางตารอยแล้วรอยเล่า ต่างจากพวกสตรีที่บุตรได้ดิบได้ดีในเมืองหลวงโดยสิ้นเชิง
สมัยนั้นครอบครัวยากจนข้นแค้น นางต้องทุ่มเทแรงกายมหาศาลถึงจะขอร้องให้อาจารย์ที่สถานศึกษารับจางเจอเอาไว้สำเร็จ
ทว่าค่าใช้จ่ายอื่นในสถานศึกษาก็สูงมากเช่นกัน
ไม่ว่าจะพู่กัน หมึก กระดาษ ตลอดจนจานฝนหมึก ทุกสิ่งล้วนต้องใช้เงิน
เจียงซื่อจึงเก็บเงินซื้อให้เขาด้วยการประหยัดกินประหยัดใช้ เพียงหวังให้เขาสอบติดเป็นขุนนางจะได้เชิดหน้าชูตา และต้องมีสักวันที่จะได้ล้างมลทินเพื่อทวงความบริสุทธิ์ให้บิดาเขา
นางรู้ว่าบุตรชายของตนฉลาดเฉลียว อีกทั้งยังรู้ว่าหากเขาร่ำเรียนเขียนอ่านจะต้องเก่งกาจยิ่งนัก
แต่ใครจะคิดว่าเขาศึกษาเล่าเรียนไปได้ไม่กี่ปีปีนั้นกลับไปสอบเจ้าหน้าที่ศาลาว่าการโดยปิดบังนางไว้ เมื่อสอบได้แล้ว พอกลับมาบ้านถึงบอกนางว่าเขาจะไม่เรียนและไม่สอบเคอจวี่แล้ว
นางเลือดขึ้นหน้าจนหยิบหวายมาเฆี่ยนเขา
เฆี่ยนไปพลางก็ร้องห่มร้องไห้ด่าว่าไปพลาง“เจ้าลองคิดดูส
