ประตูวัง
พอนึกถึงตรงนี้ อารมณ์นางก็ขุ่นมัวขึ้นมาหลายส่วน
สารถีวางที่รองเท้าใต้คานรถแล้ว
เจียงเสวี่ยหนิงเดินเข้าไปยึดมือของถังเอ๋อร์และเหลียนเอ๋อร์เพื่อขึ้นรถ
แต่นางคาดไม่ถึงเป็นอย่างยิ่งว่าชั่วขณะที่เคลื่อนสายตาขึ้นมาโดยบังเอิญและกวาดมองประตูร้านขายยาฝังตรงข้าม จะสบเข้ากับดวงตานิ่งขรึมคู่หนึ่งเข้าพอดี…
เขาใช้ปินสีครามเกล้าผมอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยปราศจากความยุ่งเหยิง สวมเสื้อคลุมยาวสีฟั้าซึ่งดูเรียบง่ายเป็นพิเศษ ทว่ายามสวมบนร่างเขาแล้วกลับเหมาะสมอย่างหาที่เปรียบมิได้
ในมือยังหิ้วห่อยาขนาดเล็กห่อหนึ่งไว้ด้วย
จางเจอยืนนิ่งอยู่ตรงประตูร้านขายยา ไม่รู้เช่นกันว่าเขาเพิ่งจะออกมาหรือว่ายืนมองอยู่ตรงนั้นนานมากแล้ว
ชั่วพริบตาร่างของเจียงเสวี่ยหนิงพลันแข็งทื่อความเคลื่อนไหวทุกอย่างล้วนชะงักงัน บังเกิดเสียงดัง ‘หึ่ง’ ในสมอง หัวสมองถึงกับขาวโพลนไปหมด
จางเจอกลับถอนสายตาไปในตอนนี้เอง
เขาทั้งถอนสายตาที่มองนาง และทั้งถอนสายตาที่มองโจวอิ๋นจือข้างกายนางอีกด้วย จางเจอผงกศีรษะเล็กน้อยเป็นการคารวะ ก่อนจะหมุนกายเดินไปตามถนนที่มีผู้คนสัญจรขวักไขว่หิ้วยาที่เพิ่งซื้อมาค่อย ๆ เดินจากไปไกล
เหลียนเอ๋อร์มองตามสายตานางก็เห็นเพียงเงาร่างผอมซูบ เนื่องด้วยไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด จึงรู้สึกงุนงงเล็กน้อย “คุณหนู?”
เจียงเสวี่ยหนิงยกมือ ออกแรงกดเล็กน้อยบนหน้าอกตรงตำแหน่งหัวใจ
นางอัดอั้นตันใจเหลือเกิน
บทที่ 76 บุตรกตัญู
