“ท่าน ท่านอย่าร้องไห้เลย ผู้อื่นจะนึกว่าข้าทำอะไรท่านนะ!”
โหยวฟางอิ๋นก้มหน้า จ้องมองรอยแหว่งบนเล่าปิงข้าวโพดชิ้นนั้นที่ตนกัด กลับพูดพึมพำถึงเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องออกมา “มีชีวิตยังลำบากเช่นนี้แล้วเกียรติศักดิ์ศรียังจะนับเป็นอะไรได้อีกเล่า…”
เหรินเหวยจื้อตะลึงงันทันที
——————–1. เล่าปิง เป็นขนมแปั้งทอดชนิดหนึ่งโดยมากทำจากแปั้งสาลีผสมน้ำหรือของเหลวอื่น นวดและหมักทิ้งไว้ให้ได้ที่จากนั้นแผ่เป็นแผ่นบางแล้วนำไปย่างหรือทอดในกระทะก้นแบน
บทที่ 74 ทักษะพิเศษ (3)เจียงเสวี่ยหนิงรออยู่บนรถม้านานมากแล้ว
เหลียวไปทางซ้าย โหยวเย่ว์ซึ่งอยู่ในโรงน้ำชายังไม่ออกมา เหลียวไปทางขวา โหยวฟางอิ๋นซึ่งอยู่ในโรงเตี๊ยมก็ยังไม่ออกมา
นางเบื่อเหลือเกิน
เบื่อแล้วทำอะไรได้บ้างนะ?
โหยวเย่ว์วางอำนาจในจวนของตัวเอง มักจะรังแกกระทำทารุณโหยวฟางอิ๋น หากไม่ลงไปหาเรื่องโหยวเย่ว์ให้ประสบปัญหาเสียหน่อยก็คงไม่ถูกต้องนัก
เมื่อคิดเช่นนี้ เจียงเสวี่ยหนิงจึงพูดอย่างเฉียบขาดว่า “ลงรถ”
ถังเอ๋อร์กับเหลียนเอ๋อร์ประคองนางลงจากรถ จากนั้นนางก็มุ่งตรงไปยังโรงน้ำชาด้านข้าง
โรงน้ำชาแห่งนี้มีลักษณะเป็นตัวอักษร ‘回’ชั้นล่างมีเวทีตั้งสำหรับให้คนมาร้องอุปรากรหรือไม่ก็เล่านิทานโดยเฉพาะ ทว่ายามนี้ไม่มีทั้งการร้องอุปรากรและการเล่านิทาน มองแล้วช่างเงียบเหงาวังเวงยิ่ง
โหยวเย่ว์อยู่บนชั้นสอง
ครั้นเจียงเสวี่ยหนิงเข้ามาก็เหลือบมองด้านบนผาดหนึ่ง เห็นที่นั่
