ากที่นั่ง “ดีนักนะ พบศัตรูคู่แค้นบนหนทางอันคับแคบ[1]เข้าเสียได้ ถึงข้าไม่ไปหาเรื่องเจ้า เจ้าเจียงเสวี่ยหนิงกลับมาหาเรื่องข้า! แล้วยังมีหน้ามาบอกให้ข้าไสหัวไปอีกรึ?!”
เจียงเสวี่ยหนิงเงยศีรษะ ปั้องปากประหลาดใจราวกับเพิ่งจะเห็นนางเอาตอนนี้เอง “ข้าก็นึกว่าด้านบนใครกันนะไม่มีตามายึดที่นั่งที่ข้าหมายปอง นึกไม่ถึงว่าจะเป็นคุณหนูรองโหยวนี่เอง!”
โหยวเย่ว์โมโหเดือดดาล “เจ้า…”คำพูดระคายหูจวนจะหลุดจากปาก แต่นางกลับกลอกตาและระงับไว้ ก่อนเดินนวยนาดลงบันไดมาอย่างแช่มช้า เอ่ยเสียงเจื้อยแจ้วว่า “เฮ้อเดิมทีก็ถือสาหาความเจ้าอยู่หรอก แต่พอคิดว่าตอนนี้เจ้ากลายเป็นเฟิงหวงขนร่วงที่สู้ไก่ตัวหนึ่งยังไม่ได้ ก็รู้สึกสงสารขึ้นมา”
ถ้อยคำประชดประชันเช่นนี้ ชาติก่อนเจียงเสวี่ยหนิงได้ยินได้ฟังมาไม่รู้ตั้งเท่าไร ย่อมไม่อาจกระตุ้นโทสะได้มากนัก เพียงยิ้มมองพลางเดินเข้าหาโหยวเย่ว์
นางสีหน้าไม่แปรเปลี่ยน แต่โหยวเย่ว์สิหน้าเปลี่ยนสีแล้ว
พอเห็นว่าคำพูดไม่ประสบผลสำเร็จ แค้นเก่าแค้นใหม่ภายในใจก็ถั่งท้น ยิ่งกล่าววาจาร้ายกาจกว่าเดิม “เจ้าลองดูตัวเจ้าสิ ถือกำเนิดในตระกูลต่ำต้อย เป็นเพียงคนปั่าเติบโตมาจากบ้านนอกคอกนา ทั้งที่ไม่รู้จักเรื่องจรรยามารยาทสักกระผีก กลับคิดจะเป็นเฟิงหวงปีนปั่ายขึ้นกิ่งไม้สูง ยามอยู่ในวังข้าไม่กล้าพูด แต่พอออกมาข้างนอกก็ขอเตือนเจ้าสักประโยค เป็นสตรีไม่รู้จักรักนวลสงวนตัว ไปเกาะแกะบุรุษทำลายชื่อเสีย
