าวใช้และหญิงรับใช้ของตน บางทีอาจไม่ราบรื่นเท่าก็ได้
โหยวเย่ว์พอใจแผนการตัวเองเป็นอันมาก
ครั้นโหยวฟางอิ๋นได้ฟังสิ่งเหล่านี้ก็ไม่เอ่ยวาจามีท่าทียอมรับแต่โดยดี
รถม้าจอดเมื่อมาถึงฝังตรงข้ามโรงเตี๊ยมสู่เซียงโหยวฟางอิ๋นลงจากรถ
โหยวเย่ว์เพียงเอ่ยว่า “จำไว้นะ อย่าบอกว่าตัวเองมาจากจวนชิงหย่วนปั๋อ เวลาถามก็ซักมาให้ละเอียดหน่อย โดยเฉพาะสถานการณ์ของบ่อเกลือกับจำนวนเงินที่เขาต้องการ ต้องจดจำให้ขึ้นใจ”
โหยวฟางอิ๋นพยักหน้า ก่อนจะเดินไปทางโรงเตี๊ยมสู่เซียง
โรงเตี๊ยมสู่เซียง แค่ฟังชื่อก็รู้แล้วว่าก่อตั้งโดยพ่อค้าจากดินแดนสู่
ทิศประจิมของเมืองหลวงแต่ไหนแต่ไรก็ไม่ใช่ที่ตั้งของจวนสกุลชนชั้นสูงและราชนิกุล กลับเป็นสถานที่ซึ่งมีโรงละครโรงมหรสพจำนวนมาก ผู้สัญจรบนท้องถนนส่วนใหญ่เป็นบุคคลหลากอาชีพสารพัดชนชั้นที่มาจากทั้งเหนือและใต้กระทั่งขอทานนั่งขอเงินขอข้าวตามท้องถนนก็ยังมี
ยังดีที่โหยวฟางอิ๋นเคยผ่านประสบการณ์เช่นนี้มาแล้ว
อย่างไรเสียครั้งก่อนก็เคยเข้าไปมีส่วนร่วมกับการค้าเส้นไหมดิบ เข้านอกออกในสมาคมเจียงเจ้อ เดินผ่านสมาคมการค้าน้อยใหญ่นับหลายสิบแห่ง ยามนี้ถึงจะกระสับกระส่ายอยู่บ้าง ทว่าเพียงโรงเตี๊ยมสู่เซียงเล็ก ๆ นางยังไม่ถึงขั้นทำอะไรไม่ถูก
และขณะนี้เอง นางก็ตระหนักได้อย่างชัดเจน…
ตนต่างจากเมื่อก่อนแล้ว
นางยืนอยู่หน้าประตูโรงเตี๊ยม กำหมัดแน่นสูดลมหายใจลึกเฮือกหนึ่งก่อนจะเดินเข้าไป
โรงเตี๊ยมแห่งนี้มีสอ
