ีรษะ “ชั้นบนเลี้ยวซ้าย ห้องด้านในสุด เพียงแต่เพิ่งจะมีคนมาหาเขาเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน ตอนนี้ยังไม่จากไป”
ถ้ารู้แต่แรกว่าจะมีคนมาหามากมายเช่นนี้ คงเก็บเงินตามจำนวนคนแล้ว
มาหาเขาคนหนึ่งก็เก็บหลาย ๆ อีแปะ จะได้นำมาชดเชยค่าเช่าห้องที่เจ้าผียาจกติดค้างไว้
แต่โหยวฟางอิ๋นไม่รู้ว่าตอนนี้เหรินเหวยจื้อมีสภาพความเป็นอยู่เช่นไร ครั้นได้ยินผู้ดูแลร้านบอกทางก็ซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง ค้อมกายคารวะเขาแล้วพูดว่า “ขอบคุณผู้ดูแลร้าน เช่นนั้นข้าขอรอข้างล่างสักครู่ก่อนแล้วกัน”ไม่รู้ว่ากำลังเจรจาการค้ากันอยู่หรือไม่ หากไปรบกวนผู้อื่นคงไม่ดี
นางไม่มีเงิน ไม่อาจสั่งอะไรได้ ฉะนั้นเมื่อกล่าวจบจึงยืนรออยู่ด้านข้าง
จะว่าไปก็บังเอิญนัก ยืนได้ไม่ทันไรก็มีคนเดินลงมาแล้ว
เท้าย่ำลงบนขั้นบันไดไม้เก่าแก่ ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด
พอโหยวฟางอิ๋นเงยศีรษะก็มองเห็นชายหนุ่มสวมเสื้อคลุมตัวยาวเดินลงมาจากชั้นบน รูปโฉมธรรมดาสามัญ ร่างกายผอมซูบ ทว่ากลับมีท่าทางสำราญอารมณ์ เอามือไพล่หลัง นิ้วมือยังเล่นตุ้มหยกประดับพัดซึ่งทำมาจากหยกเหลืองเหอเถียนอีกด้วย
เขาเดินลงมาหยุดหน้าโต๊ะเก็บเงิน ควักตั๋วเงินออกจากแขนเสื้อและวางตรงหน้าผู้ดูแลร้านทันที “นี่เป็นเงินค่าห้องของคุณชายเหรินที่อยู่ชั้นบน ส่วนที่เกินมาคือค่าใช้จ่ายหลังจากนี้ หากเขาพักอยู่นานกว่านั้นให้จดใส่บัญชีเอาไว้ ทุกวันที่สิบห้าของเดือนให้ไปเก็บเงินที่ร้านโยวหวงทางทิศตะวันออกของเมือง”
ผู
