ิ๋น นางนั่งอยู่ในห้องตัวเอง เมื่อฟังสิ่งที่บ่าวรับใช้และหญิงรับใช้กลับมารายงาน ดวงตาทั้งสองข้างก็เปล่งประกาย “เรื่องที่พวกเจ้าพูดเป็นความจริงหรือ?”
หญิงรับใช้รู้สึกงุนงงสงสัยอยู่บ้าง ไม่รู้เพราะเหตุใดคุณหนูถึงใส่ใจมากเพียงนี้
แต่ในเมื่อคุณหนูใส่ใจแสดงว่าเรื่องนี้สำคัญดังนั้นจึงยิ่งตอบด้วยความมั่นใจ “จริงทั้งสิ้นเจ้าค่ะ เหรินเหวยจื้อผู้นั้นพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมสู่เซียงในเมืองหลวง วัน ๆ เอาแต่บอกผู้อื่นว่าสิ่งที่ตนคิดค้นขึ้นมาใหม่จะช่วยให้ขุดบ่อได้ลึกขึ้นอะไรนี่แหละเจ้าค่ะ แต่ทุกคนเห็นว่าเขาเป็นพวกสิ้นเนื้อประดาตัว ทั้งยังต้องการเงินจำนวนมากจึงไม่มีผู้ใดกล้าลงทุนด้วย ตอนพวกบ่าวไปสืบข่าวตามที่คุณหนูสั่ง ผู้ดูแลโรงเตี๊ยมแห่งนั้นกำลังเร่งรัดเขาให้จ่ายค่าห้อง บอกว่าถ้ายังไม่จ่ายอีกจะตะเพิดออกไปเสีย สมัยนี้ไฉนยังมีคนหลอกลวงเช่นนี้อยู่อีกนะ”
ดูท่าตอนนี้เหรินเหวยจื้อจะกำลังค่อนข้างลำบาก
แต่หากเรื่องเครื่องขุดบ่อเป็นความจริง…
โหยวเย่ว์ลุกขึ้นเดินวนไปเวียนมา เมื่อมองออกไปเบื้องนอกจึงเห็นว่ายังเช้าอยู่ “ข้าออกจากวังก็อยู่บ้านได้แค่ไม่กี่วัน โอกาสเช่นนี้หากพลาดไปวันหน้าไหนเลยยังจะหามาได้อีก? พวกเจ้าไม่ต้องมัวพูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระ รีบสั่งคนไปเตรียมรถม้าให้ข้าทันที ออกไปข้างนอกกัน”
หญิงรับใช้ตกใจ “ท่านจะไปที่ใดเจ้าคะ?”
โหยวเย่ว์มองอีกฝั่ายอย่างรังเกียจแวบหนึ่งรู้สึกชัดเจนว่าหญิงรับใช้นางนี้หัวทึบแล้
