่ผิดแม้แต่ประโยคเดียว เป็นนางที่ดีใจจนเลอะเลือนเกินไป กลับเผยความรู้สึกต่อหน้าเซี่ยเวยเสียได้
แต่เมื่อลองนึกดูอีกครา เห็นชัดว่าเซี่ยเวยจับได้ก่อน จากนั้นนางถึงยอมรับ
นางหวาดหวั่นขึ้นมาทันที
ความจริงแล้วเซี่ยเวยเจตนาเพียงจะขู่ให้นางตกใจกลัวเพื่อทำให้นางจดจำบ้าง เมื่อเห็นว่าในที่สุดนางก็รู้สึกกลัว จึงรู้ว่านางฟังคำพูดตน แม้จะไม่รู้ว่าเหตุใดถึงไม่สบอารมณ์มากขึ้นเรื่อย ๆ แต่เขาก็ไม่ว่างมาเสียเวลาอยู่ที่นี่
เขาส่งโคมไฟดวงนั้นใส่มือนางทันที
เอ่ยเพียงว่า “ดึกมากแล้ว กลับไปเสียเถอะ”
เจียงเสวี่ยหนิงรับโคมวังหลวงดวงนั้นมา ทว่าที่ตรงนี้มีแค่โคมดวงนี้ดวงเดียว นางจึงถามออกไปโดยไม่รู้ตัวว่า “เช่นนั้นท่านล่ะ” แต่เซี่ยเวยกลับเอามือไพล่หลังหันร่างกลับไป เขาเดินเลียบกำแพงวังอันสูงตระหง่านไปตามทิศที่มุ่งออกจากวังหลวง
ความมืดมนอนธการโดยรอบห่มคลุมลงบนร่างเขา
คนผู้นี้ต่างจากจางเจอ
ต่อให้จางเจอเดินอยู่ท่ามกลางราตรีอันมืดมิดแต่ก็ทำให้คนรู้สึกว่าทั่วร่างเขามีแสงสว่างเรืองรอง ส่วนเซี่ยเวยเมื่อเดินออกห่างจากแสงโคมที่เปล่งรัศมีราวหนึ่งจั้งนี้ก็หายลับไปกับราตรีหลอมรวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ราวกับเป็นผู้ที่มาจากความมืดอย่างไรอย่างนั้น
หลังจากเพิ่งประสบเหตุตรวจค้นเรือนหยางจื่อ ทุกคนก็กลับมาด้วยอาการอกสั่นขวัญหาย พวกนางยังหวาดกลัวอยู่เล็กน้อย ไม่มีใครกล้ากลับห้องไปทั้งอย่างนี้ ล้วนนั่งรวมตัวกันในหอหลิวสุ่ยและดื่
