าล ใช้ชีวิตหรูหราฟุั่มเฟือยยิ่งนัก เกรงว่าแม้แต่พวกเรายังสู้ไม่ได้เลย”
เซียวซูกล่าว “ในโลกของการค้าเกลือ ขอเพียงทำการค้านี้ให้ใหญ่โตสักหน่อยก็มีเงินกันทั้งนั้น มิหนำซ้ำนาเกลือที่เจียงไหวก็ถือเป็นนาเกลือขนาดใหญ่อันดับต้น ๆ ของเมือง ผลิตเกลือได้มากมายมหาศาล ย่อมมีพ่อค้าเกลือจำนวนมากมารวมตัว แข่งกันโอ้อวดความมั่งคั่ง อาหารการกินข้าวของเครื่องใช้ล้วนพิถีพิถัน อย่าว่าแต่เทียบกับพวกเราเลย ต่อให้เป็นวังหลวงก็อาจจะไม่ด้อยไปกว่ากัน”ทุกคนไม่เคยไปหยางโจว ฟังแล้วก็อดอุทานด้วยความตื่นตะลึงไม่ได้
โหยวเย่ว์ดวงตาเป็นประกาย “แต่ได้ยินมาว่าเกลือบ่อของดินแดนสู่ก็เลื่องชื่อมากเช่นกัน เหตุใดไม่ค่อยได้ยินว่าพ่อค้าเกลือทางนั้นร่ำรวยเลยล่ะ?”
คราวนี้ไม่ต้องให้เซียวซูเอ่ยปาก เฉินซูอี๋ก็กวาดตามองนางเรียบ ๆ หนหนึ่งแล้วบอกว่า“เส้นทางของดินแดนสู่มีแนวร่องน้ำตามธรรมชาติซึ่งแต่ไหนแต่ไรมาก็ยากจะใช้สัญจร นับแต่โบราณไม่ติดต่อกับภายนอก ข่าวสารจึงไม่แพร่ออกมา ส่วนบ่อเกลือก็ไม่นับว่าเป็นนาเกลือขนาดใหญ่ชั้นเลิศอะไร แล้วจะไปเทียบกับหยางโจวได้อย่างไรกันเล่า?”ดูท่าทางยังมีคนที่ไม่รู้จักเหรินเหวยจื้อ
โหยวเย่ว์ลอบไตร่ตรองถึง ‘เครื่องขุดบ่อ’ ที่เล่าขานกันมา ถ้าเป็นความจริง บ่อเกลือจะก้าวกระโดดเป็นนาเกลือชั้นยอด หากแบ่งผลประโยชน์จากในนั้นได้สักส่วนหนึ่งละก็…
ขณะที่นางกำลังจะถามถึงเรื่องของเกลือในแผ่นดิน เจียงเสวี่ยหนิงก็กลับมา
