ั่ายหน้าแยกขาดออกจากกัน หากปราศจากคำสั่งเจาะจง ก็ยิ่งห้ามไม่ให้ขุนนางจากฝั่ายหน้าเข้ามาในเขตพระราชฐานส่วนในเด็ดขาด
บัดนี้ถึงแม้เรื่องที่ต้องสืบสวนจะมีความเกี่ยวพันใหญ่หลวง มิหนำซ้ำผู้รับสั่งยังเป็นไทเฮาเอง ทว่าผู้ที่ถวายการปรนนิบัติรับใช้ภายในตำหนักตอนนี้ส่วนใหญ่คือนางกำนัลและนางข้าหลวง เมื่อเห็นเฉินอิ๋งและจางเจอสองคน ทุกคนจึงก้มหน้าปิดบังความประหวั่นพรั่นพรึงที่บังเกิดส่วนพระสหายร่วมศึกษาคนอื่นยืนอยู่ไม่ไกลจากเจียงเสวี่ยหนิง
ผู้ได้รับการอบรมสั่งสอนเข้มงวดที่สุดเช่นเฉินซูอี๋ ขณะนี้ถอยไปยังตำแหน่งที่ห่างพวกเขามากที่สุดแล้ว ทว่าโจวเปั่าอิงเมื่อได้ยินคำว่า ‘จางเจอ’ สองคำนี้ก็เบิกตากว้าง ยื่นแขนไปกระทุ้งเหยาซีเพราะไม่อาจระงับความตื่นเต้น
แต่เหยาซีกลับไร้ปฏิกิริยาตอบสนอง
โจวเปั่าอิงหันหน้ากลับไปด้วยความสงสัยเห็นเพียงเหยาซีที่กำลังมองเงาร่างเหยียดตรงกลางตำหนักอึ้ง ๆ คล้ายมองจนเหม่อลอยอย่างไรอย่างนั้นนี่ก็คือ…
จางเจออย่างนั้นหรือ?
นอกจากสีหน้าจะเย็นชาไร้ความรู้สึกไปบ้างแต่มีตรงไหนหรือน่ากลัวอย่างที่คนอื่นเขาลือกันแม้กระทั่งความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาทั่วร่างมองแวบเดียวก็รู้แล้วว่ามิใช่คนถ่อยชอบแสวงหาโอกาสเกาะและปีนปั่ายผู้มียศถาบรรดาศักดิ์
เขายืนอยู่ตรงนั้นประหนึ่งลำไผ่เขียว
และคนผู้นี้ก็คือสามีในอนาคตของนาง
ดวงตาเหยาซีพลันสาดแสงเข้มกว่าเก่า
จวบจนโจวเปั่าอิงกระทุ้งถูกนางทีหนึ่ง นางถึงได้
