งใหญ่เกรียงไกรทว่าทางแจ้งก็เป็นทั่นฮวาที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่ยังหนุ่ม ทำงานให้ราชสำนัก ส่วนทางลับก็วางแผนการมากมายอยู่ในเมืองจินหลิง มีนิกายสวรรค์หนุนหลัง
ไม่ว่าด้านใดต่างก็ไม่ใช่บทบาทเล็ก ๆ
แต่ดรุณีน้อยผู้นี้กลับพูดว่า เพียงเขาไม่ตายก็มีประโยชน์ที่สุดแล้ว…
เซี่ยเวยอดไอออกมาไม่ได้
เจียงเสวี่ยหนิงมองเข้าไปในปั่าคราหนึ่ง “ข้าหาของกินไม่เจอ อาการบาดเจ็บและอาการปั่วยของเจ้าข้าก็รักษาไม่เป็น บนเขามีกับดักที่นายพรานวางไว้ แสดงว่าในหมู่บ้านจะต้องมีนายพรานแน่ เมื่อมีนายพรานก็ต้องมีคนรักษาบาดแผลและรักษาโรคได้ พวกเราควรไปกันเดี๋ยวนี้เลย พอฟั้าสางก็จะถึงหมู่บ้านแล้วละ”
นางเข้ามาพยุงเขา
บ่าของหญิงสาวอายุสิบห้าปีบอบบางและอ่อนแอ เซี่ยเวยรู้สึกว่าหากตนเผลอทรุดจะล้มทับนางเอาได้
พิณวางอยู่อีกฝังของเพิงหิน
เขาลุกขึ้นด้วยร่างอันส่ายโอนเอน กลอกตามองรอบหนึ่ง แม้ลำคอจะเจ็บปวดแสนสาหัส แต่ก็ยังชี้นิ้วพร้อมเอ่ยปากด้วยความยากลำบาก“พิณ…”
ดรุณีน้อยกลับมองเขาด้วยความฉุนเฉียว “ข้าช่วยเจ้าแค่คนเดียวก็ลำบากพอแล้ว เอาพิณไปไม่ไหวหรอก!”
เซี่ยเวยไม่ฟัง โน้มกายจะไปหยิบพิณ
ในที่สุดดรุณีน้อยก็เหมือนจะเกิดโทสะ ชิงก้าวออกไปอุ้มพิณขึ้นมา จากนั้นก็ถอยหลังหลายก้าว นางเม้มริมฝีปาก อาจเพราะในที่สุดความไม่พอใจที่สั่งสมมาตลอดทางได้ระเบิดออก นางจึงหมุนกายแล้วกระแทกพิณคันนั้นกับก้อนหินโดยปราศจากความลังเล!ผึง
เสียงสายพิณขาดดังมา
