อาฆาตมาดร้ายอย่างไร้เหตุผล…
บทที่ 64 คราวหน้าไม่มีข้อยกเว้น (2)ช่างแปลกหน้าเป็นล้นพ้น
เซี่ยเวยอดหวนนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างทางกลับเมืองหลวงลับ ๆ ในวันนั้นไม่ได้ แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งไกลห่าง รางเลือนประดุจความฝัน ทำให้นึกสงสัยว่าเรื่องราวเหล่านั้นเคยเกิดขึ้นจริงหรือไม่
เขาเคยถามเจียงปั๋อโหยวอยู่หลายครั้ง ทำให้พบว่าเจียงปั๋อโหยวรู้สึกผิดต่อบุตรีภรรยาเอกที่ต้องทนทุกข์ทรมานระหกระเหินอยู่ภายนอกผู้นี้จนไม่อยากจะเข้มงวดกวดขันนางมากนัก
ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงว่าต่อมานางได้รู้จักกับเยี่ยนหลินหนุ่มน้อยอารมณ์พลุ่งพล่านไม่รู้จักเก็บงำและยิ่งไม่รู้จักว่าอะไรคือความพอเหมาะพอควรตามอกตามใจปล่อยให้นางทำตัวโอหังเหลวไหลสุดท้ายความเจริญรุ่งเรืองภายในเมืองหลวงก็ทำร้ายคน ทำให้นิสัยใจคอที่มีในกาลก่อนค่อย ๆลดเลือน
เซี่ยเวยจึงนึกถึงเรื่องเหล่านั้นอีกน้อยนัก
มีเพียงบางครั้งเท่านั้นที่พวกมันจะผุดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ
แต่ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากมาย
ดรุณีน้อยในยามนี้และดรุณีน้อยในอดีตกลายเป็นคนละคนโดยสิ้นเชิง
เขาคิดว่าตนมีเหตุผลที่จะปฏิเสธการฝากฝังของเจียงปั๋อโหยวรวมทั้งการขอร้องของเยี่ยนหลิน
แต่เหตุใดตนจึงรับปากกัน
คงเพราะอยากสั่งสอนนางกระมัง บางครั้งคนเราก็อาจเลือกทางผิด แต่หากมีผู้ที่บอกนางได้ว่าอะไรคือความดีและทำเช่นไรถึงจะดี ก็อาจหวนคืนเส้นทางที่เที่ยงตรงและกลับสู่สภาวะจิตใจดั้งเดิมสำเร็จ
จากการมีปฏิสัมพันธ์ในช่วงนี
