้ ทั้งได้เห็นกับตาและได้ยินกับหู เซี่ยเวยรู้สึกว่าดรุณีน้อยผู้นี้ยังคงมีจิตเมตตาอยู่ แม้จะยังมีนิสัยเลวร้ายไปบ้างและใจร้อนไปหน่อย แต่ก็ยังดีกว่าหลายปีก่อนหน้านี้มากมายนัก
ทำให้อดงุนงงไม่ได้
เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะเยี่ยนหลินสอนนางอย่างที่เจียงปั๋อโหยวบอกหรือเปล่า และไม่รู้ว่านางเติบโตเป็นผู้ใหญ่ด้วยตนเองจนรู้ความหรือไม่ แต่สรุปแล้วคือไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เขาคิด
ผ้าไหมแช่น้ำที่ปลายนิ้วกำลังกดอยู่เย็นเยียบเล็กน้อยเซี่ยเวยดึงมือกลับมา พอเห็นนางหมุนกายกำลังจะจากไปก็ใจอ่อน “ช่างเถอะ เป็นข้าเองที่เข้าใจเจ้าผิดโดยไม่รู้จักถามต้นสายปลายเหตุ เจ้าจะโกรธข้าก็สมควรแล้ว”
นี่กำลังยอมรับผิดอย่างนั้นหรือ?
เจียงเสวี่ยหนิงตะลึงงัน เบิกตากว้างเล็กน้อยขณะหันกลับไปมองเขา
เซี่ยเวยยิ้มให้นาง แววตามืดมน แต่กลับแฝงเร้นด้วยประกายเล็ก ๆ ดุจดวงดาราอยู่ประปราย“ยิ่งไปกว่านั้น ก็เป็นข้าที่ติดค้างเจ้า”
เป็นข้าที่ติดค้างเจ้าคำพูดประโยคนี้พูดแล้วแผ่วเบา ทว่ายามเอ่ยออกมากลับหนักอึ้งดั่งขุนเขา
เจียงเสวี่ยหนิงพลันอัดอั้นตันใจเพราะคำพูดของเขา นึกถึงทุกสิ่งทุกเหตุการณ์ในชาติที่แล้วทั้งรู้สึกว่าเหลวไหลไร้สาระ ทั้งรู้สึกอารมณ์เสีย‘เจ้าแค่ติดค้างข้าที่ไหนกันเล่า เซี่ยเวย เจ้าน่ะติดค้างข้ามากมายเหลือเกิน’
นางอยากกล่าวขอตัวลาแล้วจากไปเสียเลย
แต่ตอนนี้เท้ากลับเหมือนถูกตรึงให้ยึดกับพื้นจนยากจะขยับเขยื้อน เซี่ยเวยผู้อยู่ตรงหน้าทำใ
