แน่!
ทว่าเมื่อวานซืนจางจ้งเพิ่งจะเลือดขึ้นหน้าและพูดจาร้ายกาจกับนางอยู่เลย
ต่อมาเมื่อวานเซี่ยเวยโยนตำราของเขาทิ้งบัดนี้ยังบอกว่าคนผู้นี้จะไม่มาอีกแล้วด้วยท่าทีเรียบง่ายสบาย ๆ แค่คิดดูก็รู้ว่าจางจ้งล่วงเกินเขาจะตกอับก็สมควรแล้ว!
แต่…
นางดีใจเพราะเซี่ยเวยหรือนี่
ถ้าตาแก่นั่นไม่มาสอนพวกนางก็ถือเป็นเรื่องดีอย่างยิ่งจริง ๆ นั่นแหละ!เจียงเสวี่ยหนิงกัดริมฝีปาก ทั้งที่นางคิดดีแล้วแท้ ๆ ว่าจะตัดขาดกับเซี่ยเวย แต่ตอนนี้กลับไม่อาจสะกดกลั้นให้ริมฝีปากหยักยก
เซี่ยเวยมองนางด้วยความอดทนยิ่ง “คราวนี้ข้ายอมรับผิดแล้ว จางจ้ง ก็ไม่มาแล้วเช่นกัน อีกทั้งเป็นข้าที่ตำหนิเจ้าผิดไป ส่วนเจ้าก็อุ้มแมวมาขู่ให้ข้าตกใจ ควรถือว่าเสมอกัน สมควรหายโกรธได้แล้วสินะ?”
ฟังดูแล้วก็ควรเป็นเช่นนี้…
แต่เจียงเสวี่ยหนิงกลับรู้สึกว่าคนผู้นี้พูดจาเหมือนกำลังปลอบเด็กอย่างไรอย่างนั้น นางจึงย่นหัวคิ้ว ต้องการรักษาหน้าตาอยู่บ้าง “ข้าเปล่าเสียหน่อย”
เซี่ยเวยมองออกว่านางปากแข็ง และรู้ว่าเด็กสาวมักจะชอบรักษาหน้าตา เขาเลิกคิ้วยาวอันงามหมดจดคราหนึ่ง ไม่เปิดโปงนาง คิดว่าสงบศึกกันได้เสียที จึงรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย
เพียงเอ่ยว่า “แต่สิ่งที่พูดกับเจ้าตอนนั้นไม่ได้ล้อเล่น มีบางเรื่องที่อย่าทำเหลวไหลต่อหน้าข้า…”
เขาพูดพลางหมุนกาย ก่อนจะยกกาบนโต๊ะขึ้นมารินน้ำชาให้ตนเองครึ่งถ้วย
น่าจะหมายถึงเรื่องที่เขาไม่ได้กลัวแมว แต่รังเกียจเดียดฉันท์แมวจนถึง
