เพิ่งจะสิ้นสุดการฟังราชกิจเช้า ขุนนางจดบันทึกกำลังดื่มชาอยู่ในห้องโถงโดยทั่วไปยามนี้จะต้องกำลังถกกันถึงเรื่องที่เกิดในราชสำนัก หรือไม่ก็เรื่องน่าสนใจจากสถานที่ต่าง ๆ หากบังเกิดอารมณ์สุนทรีก็ยังจะร่ายโคลงกลอน พูดคุยเรื่องบทความอีกด้วย
เพียงแต่วันนี้ต่างจากที่ผ่านมา บรรยากาศกดดันอย่างยากจะปกปิดเล็กน้อย
จางจ้งหัวหน้าหอบันทึกประวัติศาสตร์มองตำราเตือนสตรีจำนวนแปดเล่มบนโต๊ะ ใบหน้าเกร็งเขม็งจนเป็นสีแดงม่วง ครั้นเอื้อมมือไปพลิกดูหนังสือเล่มบนสุดแล้วเห็นว่ามีรอยเปือนดินโคลนราวกับถูกโยนลงพื้น ดวงตาก็ยิ่งเหมือนจะมีเปลวเพลิงพวยพุ่ง
ขันทีน้อยที่มาส่งตำราอดหดคอกลับไม่ได้
ชั่วขณะต่อมาก็ได้ยินเสียงดังหนัก ๆ ครั้งหนึ่งเป็นจางจ้งที่ออกแรงตบโต๊ะผุดลุกร้องถามเสียงดัง “เอาใหญ่แล้ว เอาใหญ่แล้ว! ผู้ใดกันกินดีเสือดาวมา แม้แต่ตำราที่เปินกวน[2]แจกจ่ายให้ก็กล้าโยนทิ้ง ซ้ำยังกล้านำมาคืนต่อหน้าเปินกวนอีก?!”
เขาเพิ่งจะพูดจบก็มีเสียงหัวเราะแว่วมาจากนอกหอบันทึกประวัติศาสตร์ “หัวหน้าจางโปรดระงับโทสะด้วย”
หอบันทึกประวัติศาสตร์เงียบสงัดในบัดดล
พอจางจ้งได้ยินเสียงก็หันศีรษะมองออกไปด้านนอก ครั้นเห็นเซี่ยเวยเดินเข้ามาก็ระงับความขุ่นเคืองเมื่อครู่กลับไปหลายส่วน ทว่าก็ยังอารมณ์เสียอยู่ดี “ท่านรองราชครูมาได้จังหวะพอดี ดูศิษย์หญิงที่ตำหนักเฟิงเฉินพวกนั้นสิ ไม่เคารพครูบาอาจารย์ ไม่รู้จักร่ำเรียนตำรา ไม่สนใจกฎบ้านกฎเมือ
