อกปักลายผูกไว้ให้กระชับ
บทที่ 62 มารสูงหนึ่งจั้ง (3)‘จางจ้ง?’
จางจ้งแห่งหอบันทึกประวัติศาสตร์ต่างจากอาจารย์จากสภาฮั่นหลินคนอื่น เซี่ยเวยมีปฏิสัมพันธ์ด้วยไม่มากนัก คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเสิ่นจื่ออีจะตอบเช่นนี้ ทั้งยังยิ่งคิดไม่ถึงว่าจางจ้งจะขวัญกล้าต่อหน้าทำอย่างลับหลังทำอีกอย่างเปลี่ยนรายการตำราที่เขากำหนดเอาไว้
สายตาของเขาจดจ้องหน้ากระดาษ พบว่าแต่ละอย่างล้วนโบราณคร่ำครึ
สมองอดหวนนึกถึงข้อพิพาทอันดุเดือดที่มีกับเจียงเสวี่ยหนิงเมื่อวานไม่ได้…“ตอนนี้จางเซียนเซิงยังสอนอยู่ เจ้าไม่ฟังการสอนแต่มานั่งอยู่ตรงนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน?”
“ข้าไม่อยากฟังวิชาของจางเซียนเซิง…”
“ข้าไม่ควรสั่งสอนเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
“การเคารพครูบาอาจารย์ถือเป็นหลักการอันสำคัญยิ่ง ย่อมเป็นอาจารย์สอนสิ่งใดศิษย์ก็เรียนสิ่งนั้น อาจารย์กล่าวเช่นใดศิษย์ก็ว่าเช่นนั้นอยู่แล้ว ฉะนั้นการที่เซี่ยเซียนเซิงจะกดดันข้า ตำหนิข้า เข้าใจข้าผิดก็ล้วนเป็นเรื่องที่สมควรแล้วเจ้าค่ะ”
…เซี่ยเวยเป็นผู้ล่วงรู้จิตใจคน ครั้นได้ฟังคำกล่าวนี้ของเสิ่นจื่ออี เพียงคิดก็รู้แล้วว่าเมื่อวานตนตำหนิเจียงเสวี่ยหนิงด้วยอคติที่มีอยู่ก่อน ทั้งยังไม่ยอมฟังต้นสายปลายเหตุ เป็นเหตุให้นางเอาคืนด้วยความกราดเกรี้ยว ตอนนี้เขาจึงเริ่มรู้สึกหงุดหงิดกลัดกลุ้มใจอย่างไม่ทราบสาเหตุ
ครั้นเห็นตำราเล่มนี้อีกคราก็ยิ่งรู้สึกทนดูไม่ได้กว่าเดิม
แม้เขาจะแสดงตัวเป็นมิตรกับผู้อื่นมาตลอ
