ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกัน
เจียงเสวี่ยหนิงนิ่งเฉยอย่างน่าประหลาด
เดิมทีนางมิใช่คนนิสัยดีอะไรอยู่แล้วโดยเฉพาะเมื่อความอดทนและความโกรธเกรี้ยวบรรลุถึงจุดใดจุดหนึ่ง ยิ่งกอปรกับเมื่อครู่ถูกคำพูดระคายหูบางประโยคของเซี่ยเวยกระตุ้นเข้าไปอีก อารมณ์ของนางจึงระเบิดรุนแรงราวกับมีสะเก็ดเพลิงตกลงมา จนกล้าทำเรื่องผิดแผกซึ่งก่อนหน้านี้คิดจะทำแต่ไม่กล้า
นี่คือการเอาคืนอย่างหนึ่ง
เป็นแค่การเอาคืนอย่างหนึ่งเท่านั้น
เซี่ยเวยยังคงสงบเยือกเย็นดังเดิม
อย่างไรก็ตามความสงบเยือกเย็นเช่นนี้สำหรับเขาก็เป็นเพียงเปลือกนอก
ภาพใบหน้าไร้อารมณ์ของเจียงเสวี่ยหนิงสะท้อนในดวงตาเขา พริบตาเดียวภาพนั้นก็ถูกบดขยี้จนแหลกสลายกลายเป็นเมฆดำทะมึนกระเพื่อมอยู่ท่ามกลางเกลียวคลื่นแสนอันตรายหลอมรวมเป็นพายุแห่งโทสะที่พร้อมจะปะทุผ่านแววตา
ทั้งที่เขาไม่ได้แตะต้องแมวตัวนั้น ทว่ายามนี้ความเย็นยะเยือกกลับแผ่ขยายขึ้นมาตามแขนเสื้อหลวมกว้างที่เพิ่งจะสัมผัสแมวไปเมื่อครู่ ไล่มาจนถึงแขน ลามมาจนถึงปลายนิ้ว ทิ้งไว้เพียงอาการสั่นสะท้านอันน่าตื่นตระหนก
อาการหดเกร็งที่มีมากจนเกินไปทำให้นิ้วทั้งห้าที่เหยียดค้างอยู่ด้านชา
เซี่ยเวยพยายามขับไล่ความรู้สึกนี้สุดกำลังทั้งยังพยายามข่มความไม่สบอารมณ์ที่คุกรุ่นในอกลงไปเต็มที่ เนื่องจากสติสัมปชัญญะบอกตัวเองอยู่เสมอว่าโทสะเป็นอารมณ์ที่ไร้ประโยชน์มากที่สุดของมนุษย์
แต่ยิ่งเขาอยากจะสะกดกลั้นเพียงใด ระลอกคลื่นกลับ
