ให้เขาไม่ต้องกังวล คิดไม่ถึงว่าเจ้ากลับดื้อรั้นจนเป็นนิสัย ไม่รู้จักสำนึก!”
เจียงเสวี่ยหนิงได้ยินแล้วสะอึก
ถึงแม้ชาติก่อนจะไม่ถูกกับเซี่ยเวยเป็นอันมากนางทั้งเกลียดทั้งกลัวคนผู้นี้ ทว่าจิตใต้สำนึกก็ยังคิดว่าเขาแตกต่างจากอาจารย์คนอื่น นอกจากนี้เซี่ยเวยก็ไม่เคยดูแคลนพวกนางศิษย์สตรีเหมือนอาจารย์คนอื่นด้วย อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขากลับพูดจาตำหนิด้วยถ้อยคำรุนแรงโดยไม่ถามต้นสายปลายเหตุ ซ้ำยังยกเยี่ยนหลินมากล่าวถึงอีก
นี่คือจุดตายอันแสนจะเปราะบางแห่งหนึ่งของนาง
ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงว่าวันนี้นางยังสัมผัสได้ถึงเค้าลางอัปมงคลบางอย่างจากท่าทีผิดปกติของเสิ่นจื่ออีด้วย!
นางจ้องเขาเขม็งทันที
เบ้าตาแดง ไม่ใช่กำลังจะหลั่งน้ำตา ทว่าเป็นความน้อยเนื้อต่ำใจและความขุ่นเคืองอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน หน้าอกขยับกระเพื่อมขึ้นลง รู้สึกถึงกระแสโทสะที่กำลังทะลักขึ้นมา ไม่ว่าจะทำเช่นไรก็ไม่อาจสะกดลงไปได้
จนถึงขั้นที่ว่าเมื่อเซี่ยเวยเดินยกเท้าผ่านข้างกายไปด้วยสีหน้าบึ้งตึง นางก็โมโหถึงขีดสุดจนกล้าทำทุกอย่าง
นางพลันอุ้มแมวน้อยซึ่งเดิมทีซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมา สืบเท้าเข้าหาและส่งไปเบื้องหน้าเซี่ยเวยด้วยใบหน้าเย็นชา
“เมี้ยว!”
เดิมทีแมวน้อยกำลังสะลึมสะลือด้วยท่าทางเกียจคร้านอยู่ในแขนเสื้อของนาง เมื่อถูกนางจับชูกะทันหันจึงตกใจจนขนบนแผ่นหลังตั้งชัน ส่งเสียงร้องตกใจอย่างรู้เวลายิ่งนัก
เซี่ยเวยเพิ่งจะได้รับสารลับที่ส่งมาจากตำหนั
