ทุกคนคิดไม่ถึงว่าเหยาซีจะพูดเช่นนี้
มีเพียงเซียวซูและเฉินซูอี๋สองคนซึ่งสนิทสนมกับนางที่คล้ายจะรู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรก ใบหน้าปราศจากความประหลาดใจใด ๆ ทั้งสิ้น
ส่วนโหยวเย่ว์ได้แต่เบิกตาโพลงไม่กล้าเชื่อหูถึงกับส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ “เป็นไปไม่ได้น่า เหตุใดพี่หญิงเหยาซีถึงต้องใจจางเจอกะทันหันเสียได้ล่ะ?!”
ยามเข้าวังหลวงคราวก่อน เหยาซีมีท่าทีต่องานมงคลของตัวเองกับจางเจอเช่นไร ทุกคนยังจดจำได้แจ่มชัดแล้วเหตุใดพอคนเขาถอนหมั้น ท่าทีของเหยาซีกลับเปลี่ยนไปเสียได้
ทุกคนต่างรู้สึกประหลาดใจหน่อย ๆ
หลังจากให้คนส่งจดหมายฉบับนั้นไปตอนเช้าดวงใจของเหยาซีก็ไม่เคยรู้สึกร้อนรนกระวนกระวายเช่นนี้มาก่อน ทั้งกังวลต่อปฏิกิริยาของฝั่ายจางเจอ แต่ขณะเดียวกันก็เกิดความคาดหวังที่ไม่อาจเพิกเฉยว่า จางเจอจะตื่นเต้นยินดีเพราะการเลือกของนาง
ถึงอย่างไรสตรีที่รู้ว่าช่วงนี้เขาประสบปัญหาในหน้าที่การงานและตกอยู่ในสภาวะยากลำบากแต่ยังยอมแต่งกับเขาก็มีไม่มาก เพราะฉะนั้นขอเพียงเป็นบุรุษปกติทั่วไป เมื่อได้รับจดหมายตอบกลับของนางต้องซาบซึ้งมากเป็นแน่
หากเมื่อหลายวันก่อนได้ยินวาจาเช่นนี้ของโหยวเย่ว์ นางต้องเห็นด้วยเป็นที่ยิ่ง ทว่าบัดนี้ฟังแล้วกลับระคายหูนัก
ภายภาคหน้านางจะวิวาห์กับจางเจอ
โหยวเย่ว์มาพูดประชดเสียดสีจางเจอเช่นนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน
คิ้วงามทั้งสองของเหยาซีขมวดเข้าหากันเล็กน้อย นางมองโหยวเย่ว์แวบหนึ่งแล้วพูดด้วยน้ำเสีย
