สถานะทางบ้านของเจิ้งเปั่าไม่ดี บุพการีส่งเขาที่ยังเยาว์วัยเข้าวังมาเป็นขันทีเพื่อหาเงินมาค้ำจุนครอบครัว
ยังมีคนเช่นเขาภายในวังหลวงจำนวนไม่น้อย
บางครั้งเขาก็เคยคิด เหตุใดต้องเป็นตนด้วยไฉนจึงไม่ใช่พี่ชายหรือว่าคนอื่น ๆ
แต่ทุกครั้งที่คิดเช่นนี้ อีกเสียงหนึ่งมักจะดังก้องภายในจิตใจ หากมิใช่ฐานะทางบ้านอัตคัดขัดสน บุพการีซึ่งรักใคร่เลือดเนื้อเชื้อไขของตนเองจะส่งลูกชายแท้ ๆ เข้าวังหลวงมาเป็นขันทีได้อย่างไรเล่าถ้าไม่เข้าวัง เขาอาจหิวตายหรือไม่ก็ปั่วยตายไปนานแล้ว
ดังนั้นความแค้นเคืองที่แผ่ซ่านจึงค่อย ๆเลือนหาย
ส่งผลให้เจิ้งเปั่ากลายเป็นคนรักสันติอย่างหาได้ยากยิ่งในวังหลวง
ที่นี่มีคนมากมายที่คิดแก่งแย่งแข่งขันตลอดจนวางแผนทำลายซึ่งกันและกัน ส่วนใหญ่เกิดจากความรู้สึกไม่ยุติธรรมและการยากจะทำใจยอมรับ คิดอยากจะเชิดหน้าชูตาจนได้อยู่เหนือคนอื่นนั่นเอง
แต่เขาไม่อยากเป็นเช่นนั้น
เขาเพียงอยู่ในวังหลวงโดยไม่แก่งแย่งชิงดีกับใคร ทำงานของตนด้วยความสบายใจ และไม่เคยเข้าไปข้องเกี่ยวกับการวางแผนหลอกลวงซึ่งกันและกันใด ๆ คอยเฝั้ารอให้ถึงวัยที่จะถูกปล่อยตัวออกจากวัง แล้วกลับไปพบคนในครอบครัวที่คอยอุ่นข้าวต้มชงชาให้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
แต่เมื่อวานนี้…
เขาไม่ได้เป็นคนทำให้เจี้ยนจั่น[1]ที่ฮองเฮาโปรดปรานชิ้นนั้นแตก ตอนได้รับคำสั่งจากนางข้าหลวงและหยิบกล่องมาจากบนหอเก็บเพื่อเปิดดู มันก็แตกในนั้นอยู่ก่อนแล้วของชิ้นนี้ฮองเฮ
