านำมาจากบ้านเดิมของตนมักนำมาใช้เป็นของดูต่างหน้า เดิมทีอยู่ในขอบเขตการดูแลของเขา
แต่พอเอาออกมาดูกลับแตกเสียแล้ว
การที่ฮองเฮาจะลงโทษเขาด้วยความพิโรธจึงเป็นเรื่องปกติที่ยิ่งกว่าปกติเสียอีก
เจิ้งเปั่ายอมรับการลงทัณฑ์แต่โดยดี
เพียงแต่ขณะกำลังคุกเข่าอยู่หน้าประตูตำหนักคุนหนิงและถูกขันทีนางกำนัลที่เดินมาทั้งหมดใช้สายตาแปลกประหลาดมองมา เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าเจี้ยนจั่นอยู่ในกล่องของมันดี ๆเหตุใดถึงแตกได้ง่ายดายนัก
ส่วนขันทีที่เคยสนิทสนมกันกลับไม่มีผู้ใดออกหน้าช่วยพูดแทนเขาเลย
แม้ว่าจะพบเห็นความเย็นชาที่ต้องทำเพื่อการเอาตัวรอดของคนในวังหลวงจนคุ้นชิน แต่เขาก็ยังอดรู้สึกเย้ยหยันอยู่บ้างไม่ได้
ในช่วงเวลานี้เองที่เจียงเสวี่ยหนิงปรากฏกาย
นางมีน้ำเสียงอันงดงามอ่อนโยน ฟังดูจงใจเล็กน้อย ทั้งยังแฝงความขลาดกลัวและกริ่งเกรงคล้ายพวกนางสนมและพระชายาที่แสร้งทำตัวอ่อนแอในวังหลวงพวกนั้น
ตอนนั้นเจิ้งเปั่าคิดว่านางน่าจะเป็นคุณหนูของสักตระกูล
ผู้ใดเล่าจะคาดคิดว่าเพียงคำพูดประโยคเดียวของ ‘คุณหนู’ ผู้นี้จะทำ ให้เขาไม่ต้องได้รับการลงทัณฑ์อันโหดร้ายของตำหนักคุนหนิง
ภายนอกผู้ที่ช่วยเหลือเขาย่อมถือว่าเป็นองค์หญิงใหญ่เล่อหยาง
แต่ขอเพียงเป็นผู้ที่อยู่ในวังหลวงเกินสองปี ก็ล้วนดูออกว่าผู้ที่ช่วยเขาจริง ๆ คือเจียงเสวี่ยหนิงพระคุณขององค์หญิงใหญ่เล่อหยางย่อมจดจำใส่ใจ แต่ผู้ที่ต้องขอบคุณยิ่งกว่าคือคุณหนูรองเจียงผู้นี้
เห็นชัด
