อพิณ คนแซ่เซี่ยรู้ว่าคุณหนูทั้งหลายโดยมากรวมทั้งองค์หญิงใหญ่น่าจะเรียนรู้มาแล้ว เพียงแต่ในเมื่อยามนี้ต่างต้องเรียนพิณกับคนแซ่เซี่ย เช่นนั้นก็ขอให้ทุกคนลืมเลือนสิ่งที่เคยเรียนมาในอดีตให้หมดสิ้น ถือว่าตนไม่เคยเรียนรู้มาก่อน แล้วมาเริ่มต้นใหม่กันตั้งแต่แรก”
ครั้นเจียงเสวี่ยหนิงเห็นเขาถือไม้บรรทัดลงโทษก็รู้สึกเจ็บนิ้ว
ครั้นได้ฟังคำกล่าวของเซี่ยเวยอีก ก็รู้สึกว่าไม่ได้ต่างอะไรจากชาติที่แล้วเลยสักนิด
ชาติก่อนขณะที่นางได้ยินประโยคนี้ก็รู้สึกยินดีปรีดา คิดว่าหากต้องเรียน ใหม่ตั้งแต่แรกตนเองอาจไม่ด้อยไปกว่าคุณหนูจากตระกูลใหญ่ก็เป็นได้
แต่ความเป็นจริงก็ยังคงเป็นเรื่องที่โหดร้าย
บางครั้งก็จำต้องยอมรับว่าสวรรค์ช่างยุติธรรมนัก มอบรูปโฉมอันงดงามเหนือผู้ใด แต่ก็ไม่ได้มอบครอบครัวที่ทำให้นางใช้ชีวิตได้อย่างพรั่งพร้อมสมบูรณ์และสุขสบายใจ ทั้งยังไม่ได้มีพรสวรรค์อันล้ำเลิศด้านพิณ หมากล้อม อักษรและภาพวาด
“คนโบราณกล่าวเอาไว้ว่าท้องนภามีห้าดาราพสุธามีห้าธาตุ โลกหล้ามีห้าเสียง ดังนั้นจึงกล่าวกันว่าตั้งแต่ครั้งปฐมกาลเทพเสินหนงซื่อ[2]แกะต้นอู๋ถงเป็นพิณ ใช้เชือกเป็นสาย มีเสียงแค่ห้าเสียงคือ กง ซาง เจี่ยว เจิง อวี่ เบื้องบนประสานกับห้าดารา เบื้องล่างสอดรับกับห้าธาตุ บรรเลงจนเกิดเป็นทิพยดุริยางค์ ภายหลังฮ่องเต้โจวเหวินถูกคุมขังอยู่ในเมืองโหยวหลี่ เนื่องจากคิดถึงโอรสปั๋ออี้ข่าวจึงเพิ่มไปอีกหนึ่งสาย เรียกว่าสายเห
