างวังหลวงมาแล้วก่อนหน้านี้เคยทำตัวโดดเด่นมากเกินไปขณะอยู่กับหัวหน้ากองซู ยามนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าเซี่ยเวยนางจึงยิ่งไม่กล้ากระทำอย่างขอไปทีแม้แต่น้อย
เซี่ยเวยมองพินิจและผงกศีรษะให้ทีละคน
สุดท้ายมาหยุดตรงหน้านางอีกหน เกิดความรู้สึกชื่นชมเล็กน้อยอย่างหาได้ยากนัก “ไม่เลว”ตอนเจียงเสวี่ยหนิงได้ยินสองคำนี้สีหน้าสงบเยือกเย็น ทว่าใจนั้นอยากจะเอาใบหน้าซุกแผ่นดินหนีให้มันรู้แล้วรู้รอด
เดิมทีเซี่ยเวยรู้สึกว่านางทำได้ดีถึงกล่าวชมเชยไปประโยคหนึ่ง คาดไม่ถึงว่าพอกล่าวจบแล้วมองอีกครั้ง สีหน้าของนางกลับมีความละอายใจปรากฏเล็กน้อย ท่วงท่าเองก็ดูฝืน ๆราวกับการนั่งอยู่เบื้องหน้าพิณโบราณเจียวอันคันนั้นไม่ต่างอะไรกับการนั่งบนพรมเข็ม
กลัวถึงเพียงนี้เชียวหรือ
ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าตนกลายเป็นสัตว์ประหลาดในสายตานางได้อย่างไร แต่ก็ทำได้เพียงถือว่าตนทำให้นางตกใจกลัว ไม่ได้คิดอะไรมาก
จวบจนการสอนวิธีการวางนิ้วในเวลาต่อมา…
เซี่ยเวยเริ่มจากวิธีการใช้นิ้วของมือขวาดีดแปดวิธี ค่อย ๆ ดำเนินตามลำดับขั้นตอน จากง่ายไปยาก ดังนั้นสิ่งที่เริ่มสอนก่อนก็คือ ม่อ[4]เทียว[5] โกว[6] ที[7]โดยเขาจะแสดงตัวอย่างให้ทุกคนดูก่อนรอบหนึ่ง จากนั้นจึงให้พวกนางทำเลียนแบบ
ในนั้นมีคุณหนูจากตระกูลใหญ่บางคนเคยเรียนมาก่อนแล้ว จึงทำได้ภายในรอบเดียว
ด้วยเหตุนี้จึงมีเสียงพิณง่าย ๆ ดังกระท่อนกระแท่นภายในตำหนักเฟิงเฉิน
——————–1. การไปชมจันทราที่เขาเอ๋อเหม
