่าทางในการบรรเลงพิณ โดยเฉพาะดวงพักตร์อันสะคราญโฉมเหนือล้ำกว่าผู้ใด เมื่อความพริ้มเพราทรงเสน่ห์ผสานเข้ากับนิ้วอันเรียวยาวทั้งสิบนิ้วที่แตะอยู่บนสายพิณก็ยิ่งงดงามน่าดูชม
อย่างไรก็ตามครั้นนิ้วเคลื่อนถึงตัวพิณ กลับปราศจากระเบียบแบบแผนแม้แต่น้อย
ไม่ว่าจะดูอย่างไรก็เหมือนตีนไก่!
ยามลงนิ้วไม่รู้จักหนักเบา ยามดีดเบาก็เบาเสียราวกับเปั่าปุยฝั้าย ยามดีดแรงก็แรงเสียราวกับจะดีดสายพิณให้ขาด!
เพียงเซี่ยเวยมองดูสายพิณที่สั่นกระเพื่อมไหวและร้องคร่ำครวญอยู่ใต้นิ้วของนางก็รู้สึกโทสะจุกอก หนังตากระตุกตามไปด้วยนั่งท่าทางถูกต้องถึงเพียงนั้น แต่กลับดีดออกมาพิลึกพิลั่น!
มิน่าเล่าตอนกล่าวชมเชยเมื่อครู่ นางถึงได้แสดงทีท่าละอายใจ
เจียงเสวี่ยหนิงยังไม่รู้ว่าตนเองถูกเซี่ยเวยจับตาดู รู้สึกเพียงว่ามือคู่นี้ไม่ฟังคำสั่ง ยามลงเครื่องหอมและเครื่องประทินโฉมยังทำได้มั่นคง แต่พอมาถึงสายพิณกลับสูญเสียความแม่นยำ ไม่รู้จักความหนักเบา
แต่หากคิดดูแล้ว อันที่จริงก็ไม่ได้แปลกประหลาดอะไร
สตรีอื่นเรียนงานเรือนมาตั้งแต่เล็ก มีเพียงนางที่ช่วงอายุนั้นยังคงวิ่งเล่นท่ามกลางปั่าเขาลำเนาไพร ในสถานที่ซึ่งคนใช้จับปลาในแม่น้ำมีนางอยู่ ในสถานที่ซึ่งคนเล่นปีนปั่ายขึ้นต้นไม้จับจักจั่นมีนางอยู่ ในสถานที่ซึ่งคนกำลังมัดเชือกจูงเป็ดไก่ออกไปเดินเล่นก็มีนางอยู่เช่นกัน…
ไม่เคยเรียนรู้ศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับความสวยงามวิจิตรบรรจงใด ๆ ทั้งสิ้น
พิณยิ่
