การสนทนาก่อนหน้านี้คนเล่าเล่าอย่างเพลิดเพลิน ส่วนคนฟังก็ฟังอย่างไม่รู้จักเบื่อ พานให้ไม่ทันรู้สึกตัว ครานี้ถูกเซียวซูพูดเตือนสติ ทุกคนจึงตกใจหลั่งเหงื่อเย็นเยียบท่วมร่าง ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงความเย็นชาปราศจากรอยยิ้มภายในดวงตานาง อีกทั้งยังกลัวกันว่าจะผิดใจกับนางและถูกฟั้องไปถึงหูไทเฮาหรือไม่ก็ทางวังหลวงจริง ๆ ทำให้ล้วนขานรับแต่โดยดี
เจียงเสวี่ยหนิงย่อมไม่มีอะไรจะกล่าว
เมื่อทุกคนแตกฮือหนีหายไปอย่างลนลานนางก็จากไปเช่นกัน
สุดท้ายเรื่องหยกหรูอี้ที่สำนักพระราชวังนำมาถวายจะดำเนินไปในทิศทางใด ทางเรือนหยางจื่อไม่ทราบเลยแม้แต่น้อย เพียงได้ยินคลับคล้ายคลับคลาว่าภายนอกเกิดเหตุฆ่าฟันอยู่บ้าง
ตกเย็นทุกคนนั่งรับประทานอาหารพร้อมกันไม่มีผู้ใดกล้าพูดจามากความแม้แต่ประโยคเดียว
บรรยากาศน่ากระอักกระอ่วนและแปลกประหลาดพิกล
มีเพียงเซียวซูซึ่งสงบเยือกเย็น คุยสัพเพเหระกับคนอื่นราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น เมื่อรับประทานอาหารเสร็จแล้วยังชงชาและสอบถามผู้อื่นอีกว่าจะดื่มร่วมกันหรือไม่
เพียงแต่ใครเล่าจะกล้าในเวลานี้
ด้วยเหตุนี้จึงเหลือเพียงเฉินซูอี๋และเหยาซีสองคนซึ่งปกติสนิทสนมกับนางอยู่แล้ว รวมถึงโจวเปั่าอิงที่ชอบกินแต่ไร้สมองอีกรายที่รั้งอยู่ร่วมดื่มชาด้วย
เจียงเสวี่ยหนิงย่อมจากไป
เมื่อกลับถึงห้อง นางก็จุดตะเกียงหน้าโต๊ะก่อนหยิบคัมภีร์ลำนำและกวีออกมา คิดจะเตรียมท่องบทเรียนวันพรุ่งนี้ล่วงหน้าสักหน่อย อย่างไรเสียช
