เราะออกมาแล้ว
อย่างไรก็ตามยามนี้แม้แต่ตัวนางยังรู้สึกอยากทอดทิ้งตัวเองไปเสียเลยด้วยซ้ำ
ชาติก่อนนางต้องคอยประจบเอาใจผู้ชายหน้าเหม็นน่ะช่างเถอะ จะดีจะชั่วอย่างไรนางก็ไม่เคยหลอกใช้สตรีผู้อ่อนแอ คิดไม่ถึงว่าได้กลับมาเกิดใหม่อีกชาติ นับวันตัวเองก็ยิ่งด้อยลงไปเรื่อยๆ ตกต่ำลงไปเรื่อย ๆ !
เสิ่นจื่ออีไม่รู้สึกถึงเรื่องนี้แม้แต่น้อย
ขบวนเดินทางมุ่งหน้าไปยังเรือนหยางจื่อ
ขามาพวกนางเดินอ้อมตำหนักคุนหนิง แต่ขากลับนั้น ประการแรกทุกคนไม่ได้สนใจว่ากำลังเดินอยู่บนถนนเส้นใด ประการที่สอง เพราะเสิ่นจื่ออีและเจียงเสวี่ยหนิงนำหน้า ด้วยเหตุนี้จึงใช้เส้นทางผ่านข้างตำหนักคุนหนิงซึ่งเป็นเส้นทางที่ใกล้ที่สุดตามความเคยชิน
บทที่ 50 แย่งชิงโอกาสและโชคชะตา (2)เมื่อมองเห็นกำแพงตำหนักคุนหนิงอยู่ไกล ๆใจของเจียงเสวี่ยหนิงก็เต้นรัว ลอบขอพรให้ตนเองว่าขอให้ยังทัน
ตอนเดินเลี้ยวบริเวณหัวมุมกำแพง ใจก็เต้นจนแทบกระดอนออกมา…
เส้นทางเบื้องหน้าเงียบสงัด
เสียงฝั่ามือซึ่งเคยได้ยินก่อนหน้านี้ไม่มีแล้ว
ชั่วพริบตานี้เอง เจียงเสวี่ยหนิงเกือบคิดว่าตนเองพลาดโอกาส ยังดีที่ต่อมาขณะนางเปลี่ยนเส้นทางเดิน ก็มองเห็นเงาร่างซึ่งกำลังคุกเข่าตรงบริเวณประตูตำหนัก
‘เจิ้งเปั่ายังอยู่!’
เพียงแต่นางยังไม่ทันได้ยิ้มด้วยความโล่งใจยามเคลื่อนสายตาขึ้นมาก็เห็นเงาร่างหนึ่งอยู่ไม่ไกล คนผู้นั้นกำลังหยุดอยู่หน้าประตูตำหนักอีกฟาก
สวมชุดหม่างเผา คาดสายคาดเอวหย
