ก
รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าสุภาพสง่างาม หากไม่ใช่หลินจืออ๋องเสิ่นเจี้ยแล้วจะเป็นผู้ใดได้อีกขณะนี้เขากำลังก้มหน้ามองเจิ้งเปั่าที่กำลังคุกเข่าไม่ยอมลุก ก่อนเงยหน้าจะพูดอะไรบางอย่างกับนางกำนัลซึ่งยืนอยู่หน้าประตูตำหนัก
เจียงเสวี่ยหนิงหนังตากระตุก แต่ก็ไม่กล้าให้เสิ่นเจี้ยเอ่ยปากช่วยเจิ้งเปั่า จึงบังเกิดปฏิภาณเพราะความร้อนใจ จงใจใช้เท้าซ้ายเหยียบชายกระโปรงตัวเอง ร่างกายที่กำลังก้าวเดินไปข้างหน้าพลันเสียสมดุล ส่งเสียงร้องด้วยความตกใจดัง “ว้าย” เบา ๆ แล้วล้มลงไปนั่งกองกับพื้น
ปฏิกิริยาของนางไม่ได้รุนแรงมากนัก
ทว่าเสิ่นจื่ออีซึ่งยังคงเล่าเรื่องขำขันอยู่ข้างกายนางกลับลนลาน ร้องตะโกนว่า “หนิงหนิง!”เสิ่นเจี้ยที่อยู่ตรงประตูตำหนักข้างหน้าและกำลังจะสอบถามว่าขันทีน้อยผู้นี้ถูกลงโทษด้วยสาเหตุใด ครั้นได้ยินก็หันศีรษะมองไปทางต้นเสียงทันที กวาดตาแวบเดียวก็เห็นพระสหายร่วมศึกษาทางฝังนั้น และยิ่งจดจำเจียงเสวี่ยหนิงที่ล้มอยู่บนพื้นได้อย่างรวดเร็ว
เมื่อถูกขัดจังหวะเช่นนี้ คนทั่วไปย่อมลืมเลือนว่าเดิมทีตนเองคิดจะทำอะไร
เสิ่นเจี้ยก็เช่นกัน
เขารีบเดินไปหาพวกนาง แต่เนื่องจากยังมีพระสหายร่วมศึกษาคนอื่นอยู่ในสถานที่นี้ด้วยทำให้ไม่สะดวกจะเข้าไปใกล้นัก เพียงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “ถึงแม้เส้นทางภายในวังหลวงจะมีอายุเก่าแก่มากแล้ว แต่ก็เพิ่งซ่อมแซมและปรับปรุงเมื่อปีก่อนนี้เอง เหตุใดคุณหนูรองเจียงถึงไม่ระมัดระวังเช
