น เพื่อบอกเล่าถึงความสำคัญของการเรียนการปกครองแก่ทุกคน
จางจ้งอายุหกสิบปี จอนผมขาว คือผู้ที่เมื่อหลายวันก่อนนั่งอยู่ในตำหนักแล้วบอกว่าสตรีแค่ศึกษา ‘หนังสือเตือนสตรี’ ก็พอ ไม่จำเป็นต้องเรียนรู้อะไรมากมาย ถึงแม้จะเชี่ยวชาญประวัติศาสตร์นับพันปี แต่กระนั้นเมื่อยืนบรรยายกลางตำหนักกลับไม่น่าสนใจแม้แต่น้อยวิธีบรรยายของเขาทั้งไม่พลิกแพลงและน่าเบื่อ
ทุกคนฟังจนมึนงงหัวสมองพองโตแม้เจียงเสวี่ยหนิงจะเตือนตนเองในใจว่าเซี่ยเวยยังอยู่ด้านข้าง แต่นางก็ไม่อาจควบคุมไม่ให้สติหลุดลอยได้เลย หนังตาทั้งบนและล่างไม่อาจต้านทานไหว ครั้นเกือบจะสัปหงกคาโต๊ะหนังสือถึงค่อยตกใจจนได้สติคืนกลับมาบ้าง ผลกลายเป็นว่าเมื่อช้อนตาขึ้นก็มองเห็นเซี่ยเวยนั่งอยู่ตรงนั้น มือยกถ้วยชา กำลังจ้องนางเขม็ง
ชั่วพริบตานี้เอง นางตกใจจนแทบหมอบลงพื้น
ส่วนบางคนก็เคลิ้มหลับจนแทบจะล่องลอยไปถึงดินแดนสุมาตรา!
เจียงเสวี่ยหนิงตื่นเต็มตา สมองพลันผุดประโยคที่เซี่ยเวยพูดคราวนั้นว่า ‘อย่ามาทำให้ข้าโมโหอีก’ นางแอบกดหนังตาซึ่งกำลังเต้นกระตุกอย่างรุนแรง ฝืนรวบรวมสติแล้วตั้งใจฟังหลวงจีนชราจางจ้งบรรยายอย่างกับท่องบทสวดมนต์ด้านบนต่อ
ทนผ่านไปได้ครึ่งชั่วยามเต็ม จางจ้งถึงเอ่ยว่า“เพราะข้าศึกษาประวัติ-ศาสตร์ ข้าจึงได้รับมอบหมายให้เป็นผู้บรรยายวิชาแรกถวายองค์หญิงใหญ่และพระสหายร่วมศึกษาทุกคนวัตถุประสงค์คือเพื่อพูดเปิดหัวด้วยประเด็นสำคัญ ให้พวกเจ้าได้รู้ว่าคำว่
