คราวนี้จึงนำมาถวายพระองค์ได้พอดีเลยเพคะ”
เสิ่นจื่ออีตื้นเต้นยินดีอีกครา “ซูอี๋เจ้าช่างดีต่อข้าจริง ๆ !”บทที่ 45 สร้างความแค้น (2)การเข้าวังครั้งนี้ ทุกคนต้องเป็นพระสหายร่วมศึกษาของเสิ่นจื่ออี หากที่บ้านมีผู้รู้จักวางแผนหรือมีความคิดละเอียดรอบคอบก็จะต้องเตรียมของขวัญให้เสิ่นจื่ออี บ้างก็ล้ำค่า บ้างก็เป็นแค่น้ำใจ
เดิมทีไม่มีผู้ใดกล้ามอบให้ก่อน
แต่ในเมื่อมีเซียวซูและเฉินซูอี๋นำหน้ามิหนำซ้ำเสิ่นจื่ออียังยินดีเช่นนี้อีก ทุกคนจึงบังเกิดความกล้า ฉวยโอกาสส่งมอบของขวัญที่ตนเองตระเตรียมมาบ้าง
ไม่นานนัก บนโต๊ะเสิ่นจื่ออีก็มีข้าวของวางอยู่จำนวนมาก
เจียงเสวี่ยหนิงมองจนตาโตอ้าปากค้าง
นางนึกขึ้นมาได้ว่าธุระสำคัญของการกลับบ้านครั้งนี้สำหรับตัวเองคือจัดการเรื่องของโหยวฟางอิ๋นและเยี่ยนหลิน ทำให้ไม่ได้นึกถึงเสิ่นจื่ออีแม้แต่น้อย ขณะนี้ทุกคนต่างนำของขวัญของตนเองออกมาแล้ว แต่นางกลับไม่ได้เตรียมมาสักกระผีก!
หนังตาเต้นกระตุกอย่างรุนแรง
นางแอบครุ่นคิดว่าถึงอย่างไรก็มีคนมอบของขวัญให้มากมายขนาดนี้ อีกทั้งตนยังนั่งอยู่ตรงหัวมุม ให้ความรู้สึกว่าไม่มีตัวตนอยู่แล้ว ทางที่ดีอย่ามีคนสังเกตเห็นก็พอ
แต่ผู้ใดจะคาดคิดว่าสวรรค์ไม่ทำให้คนสมปรารถนา นั่นเพราะมีคนปากเปราะอยู่คนหนึ่ง
โหยวเย่ว์มองเจียงเสวี่ยหนิงตั้งแต่ตอนเสิ่นจื่ออีเดินเข้ามาแล้ว ยามนี้ยิ่งสังเกตเห็นว่าทุกคนล้วนนำของขวัญมา มีแค่เจียงเสวี่ยหนิงที่นั่งอยู่ตรง
