ยับย่นเล็กน้อยห้อยตกลงไป
นางเพียงกล่าวด้วยความโศกรันทด “ข้ารู้ว่าใต้เท้าจางไม่อาจทนเห็นเรื่องไม่ถูกต้องได้ คนในราชสำนักพวกนี้รวมหัวสมคบคิดหาผลประโยชน์ใส่ตนย่อมมีกฎหมายลงโทษอยู่แล้ว แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าหากโจวอิ๋นจือล้มลงข้าจะมีจุดจบเช่นไร? ข้าไม่ได้อยากขอให้ใต้เท้าจางละเว้นพวกเขาไปทั้งชาติ แต่ขอให้ใต้เท้าจางโปรดช่วยเหลือให้ข้าได้ผ่านด่านยากนี้ไปเสีย วันหน้าข้าจะต้องนำโทษของคนพวกนี้ไปวางต่อหน้าใต้เท้าครบถ้วนทุกประการ ให้พวกเขายอมรับผิดและถูกลงโทษตามกฎหมายแน่นอน!”
จางเจอยกเท้ากำลังจะเดินจากไป
เจียงเสวี่ยหนิงไม่ได้ขัดขวางอีก นางทอดมองเงาหลังอันเย็นชาซึ่งกำลังจะลาลับไปในความมืดของเขา ก่อนจะกล่าวคำเท็จครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่ตนเคยเอื้อนเอ่ยในชาติก่อนออกมา “จางเจอ เจ้าช่วยข้าสักหน่อยนะ ครั้งนี้ครั้งสุดท้าย ข้าจะเป็นคนดี ได้หรือไม่?”
จางเจอยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเนิ่นนาน
ท้องนภามืดมิดเกินไป ถึงแม้เบื้องบนจะมีจันทราอันอ่อนแสง แต่นางยากจะตัดสินได้จริงๆ ว่าจางเจอกำลังคิดอะไรอยู่
สิ่งที่นางได้ยินมีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นดั่งรัวกลองของตน
ค่ำคืนนั้น สุดท้ายจางเจอก็ไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไรอีก เดินจากใต้กำแพงวังอันทอดยาวนั้นไป
เซี่ยเวยซึ่งไปเก็บหยกประดับเอวที่หล่น ผ่านไปเนิ่นนานก็ไม่ได้กลับมา
เจียงเสวี่ยหนิงยืนอยู่กลางราตรีจนน้ำค้างลงหนัก ครั้นได้ยินเสียงแจ้งโมงยามภายในวังถึงค่อยกลับไปยังตำหนักคุนหนิง
ทุก
