เมื่อยี่สิบปีก่อนตอนผิงหนานอ๋องร่วมมือกับกลุ่มนิกายสวรรค์ก่อกบฏ รุกคืบมาจนถึงเมืองหลวงและบุกเข่นฆ่าเข้ามาในวัง หย่งอี้โหวยังเป็นขุนนางผู้ซื่อสัตย์จงรักภักดีเช่นเฉิงกั๋วกง สร้างคุณูปการจากการปราบจลาจลอยู่เลย
ชาติก่อน สุดท้ายแล้วก็มีปริศนาบางอย่างยังไม่ได้คลี่คลาย
เลยเวลานัดหมายมานานมากแล้ว เยี่ยนหลินยังไม่ปรากฏตัว
ดวงใจของเจียงเสวี่ยหนิงค่อย ๆ จมดิ่ง
เดิมทีหากไม่ได้รับคัดเลือกให้เข้าวังเพื่อเป็นพระสหายร่วมศึกษา นางควรบอกเยี่ยนหลินไปตั้งแต่หลายวันก่อนแล้ว แต่คนกลุ่มนี้ดันเข้ามาผสมโรงและก่อเรื่องวุ่นวาย ทำให้แผนการของนางเสียกระบวนทั้งหมด ในวังหลวงมีหูตาผู้คนอยู่มากมาย ไม่มีโอกาสได้บอกกล่าวให้ชัดเจนแม้แต่น้อยตอนนี้เยี่ยนหลินคงรู้เรื่องแล้วสินะ
นางยืนอยู่ริมหน้าต่างของห้องพิเศษบนชั้นสอง จ้องมองสายพิรุณข้างนอก
ตกมานานมากแล้ว
ตกหนักมาก
ท้องฟั้าค่อย ๆ มืดมิด ทุกแห่งหนภายในเมืองหลวงล้วนจุดโคมประทีป ประกายแสงอบอุ่นสีเหลืองสลัวรางส่องหน้าต่างของทุกบ้าน รวมทั้งตึกและอาคารที่อยู่ทั้งไกลและใกล้จนสว่างไสวแต่กระนั้นเมื่ออยู่ท่ามกลางสายฝนที่โปรยพลิ้วสาดกระเซ็นและไอหมอกพร่ามัว กลับกลายเป็นเพียงโครงร่างอันรางเลือน
สายลมค่อย ๆ เย็นเยียบเสียดกระดูก
ครั้นถังเอ๋อร์และเหลียนเอ๋อร์ซึ่งติดตามอยู่ข้างหลังนางเห็นว่าลมพัดแรงก็อดเป็นห่วงเล็กน้อยไม่ได้ ก้าวเข้ามาจะปิดหน้าต่างก่อนพร้อมบ่นอีกสองสามประโยค “สายปั่าน
