อยู่ด้านใน
“คุณหนูรอง คนมาถึงแล้วเจ้าค่ะ”
สถานที่พำนักของเจียงเสวี่ยหนิงงดงามกว่าเรือนซอมซ่อของโหยวฟางอิ๋นมากมายนัก อีกทั้งหลังจากนางย้อนเวลากลับมาก็ใช้เวลาช่วงนี้เก็บกวาดปรับปรุงและตกแต่ง กำจัดของประดับที่ไม่เหมาะสมจำนวนหนึ่ง พร้อมเพิ่มสิ่งที่เหมาะสมยิ่งกว่าเข้าไป ทำให้รู้สึกเหมือนเป็นห้องหับของสตรีอันแสนจะอ่อนหวานนุ่มนวลมากยิ่งขึ้น
ในเตาจุดกำยานปั๋อซานที่วางบนโต๊ะยังจุดกำยานตู่โน่ว[1]ส่งกลิ่นหอมสะอาดแผ่กำจายอีกด้วย
ขณะโหยวฟางอิ๋นเดินเข้ามาก็มองจนเกือบจะตาค้าง
เจียงเสวี่ยหนิงไม่ได้สวมรองเท้า เพียงเปลือยเท้าเปล่าภายในห้องของตน ไม่เกล้าผมด้วยซ้ำนางนั่งไขว่ห้างเหนือเตียงเตาริมหน้าต่างด้วยท่าทางผ่อนคลายและเกียจคร้าน กำลังดื่มน้ำชาไปพลางอ่านตำราไปพลาง
ทว่ายามนึกขึ้นมาได้ว่าพลบค่ำวันนี้ตนต้องไปพบเยี่ยนหลิน ทำให้เวลาล่วงเลยไปนานแล้วก็ยังไม่อาจพลิกไปได้แม้แต่แผ่นเดียว
ครั้นได้ยินว่าคนมาถึง นางก็เงยศีรษะขึ้นมอง
แต่งตัวไม่สะดุดตา ทั้งยังซื้อข้าวของมากมายเหมือนที่นางชี้แนะไปเมื่อวานดังคาด เจียงเสวี่ยหนิงผงกศีรษะยิ้มแย้ม เอ่ยว่า “ถือว่ามาค่อนข้างเช้าอยู่ นั่งเถอะ”
โหยวฟางอิ๋นแสดงการคารวะนางก่อน แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมนั่งฝังตรงข้ามเจียงเสวี่ยหนิง
ถังเอ๋อร์จนใจ ทำได้เพียงยกเก้าอี้ซิ่วตุน[2]มาให้
เมื่อเป็นเช่นนี้นางจึงนั่งอยู่ในตำแหน่งต่ำกว่าเจียงเสวี่ยหนิง ตอบเพียงว่า “คุณหนูรองเป็นผู้มีพระค
