อง ข้าจึงคิดว่าหว่านเหนียงคงอยากกลับเมืองหลวงกระมัง ดังนั้นมีอยู่วันหนึ่งขณะที่หว่านเหนียงมองข้าด้วยสายตาแบบเดิมข้าวิ่งเข้าไปหา จับมือนางพร้อมพูดว่า จวนไม่ให้นางกลับเมืองหลวงก็ไม่เป็นไร ต้องมีสักวันที่ข้าจะพานางกลับไป จากนั้นจะซื้อแปั้งหอมและชุดที่ดีที่สุดให้นาง จะทำให้ผู้อื่นไม่อาจรังแกพวกเราได้อีกต่อไป”
ทั้งที่กลับมาเกิดใหม่แล้วแท้ ๆ ความทรงจำช่วงนี้ก็ถือว่าเป็นอดีตอันแสนจะยาวนานห่างไกลสำหรับนางแล้วจริง ๆ นานเสียจนนางนึกว่าตนเองคงลืมเลือนไปจนเกือบหมดสิ้น
แต่เมื่อถึงเวลาต้องเอ่ยถึงขึ้นมา กลับปรากฏให้เห็นตรงหน้าเป็นฉาก ๆ
เจียงเสวี่ยหนิงยังจำได้แม้กระทั่งว่าวันนั้นหว่านเหนียงเกล้าผมทรงแบ่งมวยสามเกล้า[3]ประดับต่างหูปะการังแดงที่เก่าแล้วคู่หนึ่งบนติ่งหูอันอ่อนนุ่มนิ่ม…
“ตอนที่นางหันกลับมามองข้าดูคล้ายจะซาบซึ้งใจมาก ข้าดีใจยิ่งนัก ทว่าถัดจากนั้นสายตาของนางก็เปลี่ยนไปในบัดดล กลับผลักไสข้าออกไปทันที เจ้ารู้หรือไม่ว่าหว่านเหนียงพูดอะไรกับข้า?” เจียงเสวี่ยหนิงสวมกำไลโมราสีแดงของเจียงเสวี่ยฮุ่ยลงบนข้อมือผอมบางของตนเองลดสายตาพลางมองชื่นชม “นางบอกให้ข้าไสหัวไปเสีย ทั้งยังพูดอีกว่าข้าเป็นลูกของคนสารเลวหากข้าอยากกลับเมืองหลวงก็ให้ไสหัวกลับไปเพียงคนเดียว”
ผิวของนางขาวมาก เมื่อประกบคู่กับหินโมราสีแดงชั้นเลิศจึงขับให้ยิ่งขาวปลั่งดั่งหิมะเจียงเสวี่ยฮุ่ยตกตะลึงกับสีสันที่แตกต่างกันสุดขั้วเช่นนี้
เจี
