ยิ่งนัก แต่เจ้าเดาออกหรือไม่? ด้านเยี่ยนซื่อจื่อเพิ่งรับผู้คุมกองร้อยขององครักษ์เสื้อแพรเอาไว้คนหนึ่ง ชื่อว่าโจวอิ๋นจือ ทั้งยังกำลังใช้เส้นสายเพื่อเขา ต้องการให้เขามาดำรงตำแหน่งผู้คุมกองพันซึ่งถูกจางเจอร้องเรียนจนว่างลง วันนี้น่าจะกำหนดตัวได้แล้ว พรุ่งนี้ก็จะได้เลื่อนขั้น”“องครักษ์เสื้อแพร…”
เซี่ยเวยอยู่ในวังหลวงทั้งวัน ยังไม่รู้ว่าภายนอกเกิดอะไรขึ้นบ้าง เมื่อได้ยินคำกล่าวของหลี่ว์เสี่ยน คิ้วยาวอันหมดจดงดงามสองเส้นก็ขมวดมุ่น ไอสังหารเย็นเยียบพลันปกคลุมทั่วใบหน้าอันหล่อเหลา
ยามเขาไม่ยิ้มแย้มช่างน่าหวาดกลัวเหลือหลาย
เพียงเอ่ยถามเสียงทุ้มต่ำว่า “จวนหย่งอี้โหวเที่ยงตรงยิ่งนัก แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยโน้มเอียงไปทางองครักษ์เสื้อแพรแม้แต่น้อย แล้วเหตุใดเยี่ยนหลินถึงสนับสนุนโจวอิ๋นจือผู้นี้?”ตอนหลี่ว์เสี่ยนรู้เรื่องนี้ก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน ฉะนั้นจึงสั่งให้คนไปสืบโดยเฉพาะ เขาจ้องมองเซี่ยเวยพร้อมตอบว่า “เดิมทีโจวอิ๋นจือผู้นี้ทำงานให้รองเสนาบดีเจียงแห่งกรมคลัง เป็นบ่าวประจำตระกูลของจวนตระกูลเจียง ต่อมาได้นั่งตำแหน่งผู้คุมกองร้อยองครักษ์เสื้อแพร มีคนเดาว่าเยี่ยนซื่อจื่อได้รับการฝากฝังจากบ้านว่าที่พ่อตา และมีคนพูดว่า…คุณหนูรองเจียงผู้นั้นเป็นคนแนะนำคนผู้นี้แก่เยี่ยนซื่อจื่อ”
“…”
เจียงเสวี่ยหนิง
สายตาของเซี่ยเวยกลับไปอยู่ที่กระดาษคำตอบซึ่งม้วนไปแล้วแผ่นนั้นอีกครั้งนึกถึงประโยคที่ตนกล่าวกับนางที่ตำ
