สหายร่วมศึกษาทุกคนว่าอยู่ในระดับใดเท่านั้น คำถามที่เซียนเซิงทุกท่านออกค่อนข้างง่าย ระดับความยากในการตอบคำถามก็ไม่สูง เพราะฉะนั้นเวลาในการเขียนคำตอบจึงมีแค่หนึ่งชั่วยามครึ่ง เมื่อถึงยามซื่อหนึ่งเค่อ[1]ต้องขอให้ทุกคนส่งข้อสอบส่วนข้ากับเซียนเซิงทั้งสามจะใช้เวลาตรวจข้อสอบตรงนี้เป็นเวลาสองเค่อเพื่อตัดสินตอนนี้ขอเชิญทุกคนเริ่มตอบข้อสอบได้”
น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยไร้อารมณ์
ทว่าเมื่อกระทบโสต กลับให้ความรู้สึกเหมือนสายลมบริสุทธิ์พัดผ่านใบหน้า อาจเพราะคำพูดนี้แฝงการปลอบโยน ทำให้ขจัดความตื่นเต้นที่มีอยู่แต่เดิมยามเข้าตำหนักไปได้อย่างง่ายดาย พวกนางต่างผ่อนคลายลงเล็กน้อย
พวกเซียวซูและฝานอี๋หลานด้านล่างความรู้ความสามารถเป็นเลิศ มีความมั่นใจเปียมล้นครั้นได้ฟังคำกล่าวนี้ของเซี่ยเวยจึงยกพู่กันจดน้ำหมึก เขียนคำตอบที่สมบูรณ์พร้อมลงบนกระดาษเซวียนอันว่างเปล่าที่มอบให้
กลับเป็นเจียงเสวี่ยหนิงที่จ้องมองข้อสอบอยู่ครึ่งค่อนวัน
ผ่านไปเนิ่นนานถึงยื่นมือออกไป งอนิ้วทั้งห้าราวกับเท้าไก่ คว้าพู่กันขนาดเล็กด้านข้างขึ้นมาเริ่มเขียนโย้ไปเย้มาด้วยท่าทางไม่รีบร้อน
เซียนเซิงทั้งหลายซึ่งที่อยู่ด้านบนยามนี้นั่งลงบนเก้าอี้ทางซ้ายเรียบร้อยแล้ว เพียงสั่งให้นางกำนัลชงชาและยกมาให้
พวกเขาเป็นบัณฑิตชราจากสภาฮั่นหลิน ครั้นมองดูดรุณีน้อยสิบสองคนก้มหน้าก้มตาตอบคำถามก็อดส่ายศีรษะตลอดเวลาไม่ได้
เซียนเซิงเฒ่าที่ตอบคำถามเซี่ยเวยเมื่
