ปจินหลิงด้วย
สี่ปีก่อนเซี่ยเวยหวนคืนสู่ราชสำนักอีกครั้งเนื่องจากช่วยสนับสนุนเสิ่นหลางซึ่งเป็นฝั่าบาทพระองค์ปัจจุบัน บัดนี้จึงดำรงตำแหน่งเป็นถึงรองราชครู ส่วนหลี่ว์เสี่ยนกลับเหมือนหมดความสนใจต่อแวดวงราชการแล้ว แม้จะกลับมาเมืองหลวงเช่นกัน แต่ก็มาเปิดร้านพิณเพื่อขายพิณแทน ประหนึ่งกระเรียนปั่าล่องเมฆาอย่างอิสระ
ผู้ที่เคยอยู่ในสภาฮั่นหลินมาทำการค้าเช่นนี้ช่างเป็นสิ่งที่ไม่เคยพบเคยเห็น
สหายเก่าในเมืองหลวงจำนวนหนึ่งไม่กล้าเชื่อเช่นกัน จึงมาอุปถัมภ์อยู่บ่อยครั้ง
ไม่นานนักร้านพิณแห่งนี้ก็มีชื่อเสียงทั้งในและนอกราชสำนัก
และย่อมค่อย ๆ มีคนพบว่าเมื่อเทียบกับการเป็นขุนนางผู้ซื่อตรงแล้ว หลี่ว์เสี่ยนกลับเป็น‘พ่อค้าหน้าเลือด’ แบบแน่วแน่ ลับหลังมีคำพูดประโยคหนึ่งว่า ‘จิ้นซื่อขายพิณ ไม่ซื้อไม่ได้เด็ดขาด’ เห็นได้ว่าทำการค้าได้ร้ายกาจเพียงใด
นั่นหมายความว่าหลี่ว์เสี่ยนและเซี่ยเวยเป็นสหายเก่าที่เคยคบหากันมา พูดจาปาว ๆ ต่อว่า‘เซี่ยจวีอัน’ ได้โดยปราศจากความเกรงใจ ทว่าเยี่ยนหลินได้รับการสั่งสอนจากเซี่ยเวยจึงต้องคำนึงถึง ‘สูงต่ำ’ สองคำนี้เขามองพิณสี่คันตรงหน้า ถามขึ้นมาว่า“พวกนี้เล่า?”
หลี่ว์เสี่ยนจึงแนะนำพิณทีละคัน ทว่าตลอดขั้นตอนสายตากลับไปอยู่บนร่างเจียงเสวี่ยหนิงเป็นส่วนใหญ่ มีหลายประโยคที่กล่าวกับนางเช่นกัน ด้วยรู้อย่างถ่องแท้ว่า ‘คนสำคัญ’ ของการค้าในวันนี้อยู่ที่ใด
เพียงแต่เจียงเสวี่ยหนิงไม่ชอบพิณจริ
