เหวยมีเนื้อความตอนหนึ่งว่า ‘ข้านั่งอยู่ในโยวหวง (ปั่าไผ่ทึบ)เพียงลำพัง ดีดพิณพลางขับขานบทเพลง’
บทที่ 20 เลือกพิณ (2)“อะแฮ่ม”
เยี่ยนหลินกระแอมคราหนึ่ง อยากจะพูดเหลือเกินว่า ‘เปินซื่อจื่อ[1] เหมือนพวกใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายที่โดนหลอกได้ง่ายดายพวกนั้นหรือ’แต่เมื่อคิดดูแล้วไม่พูดจะดีกว่า
เซี่ยเวยเป็นรองราชครูขององค์รัชทายาทยามนี้ยังดูแลการบรรยายประจำวันในวังหลวงอีก นับเป็นอาจารย์เขาครึ่งหนึ่ง
ทว่ากับบัณฑิตน่ะไม่ใช่บัณฑิตผู้นี้เป็นเจ้าของร้านโยวหวง เดิมทีสอบจิ้นซื่อปีเดียวกับเซี่ยเวย มิหนำซ้ำยังเป็นชาวเมืองจินหลิงเหมือนกัน แซ่หลี่ว์นามว่าเสี่ยน นามรองจ้าวอิ่น ตลอดเส้นทางการสอบที่ผ่านมาเซี่ยเวยได้อั้นโส่ว[2]เขาได้อันดับสอง เซี่ยเวยได้เจี่ยหยวน[3] เขาได้อันดับสอง เซี่ยเวยได้ฮุ่ยหยวน[4] เขาได้อันดับสอง แม้แต่ตอนเข้าสภาฮั่นหลินก็ยังถูกกดอยู่ขั้นหนึ่ง
ดังนั้นคนจึงกล่าวล้อกันว่า ‘เซี่ยหนึ่งหลี่ว์สอง’
หลี่ว์เสี่ยนเป็นบัณฑิตฐานะยากจนนิสัยยอมหักไม่ยอมงอ ยิ่งสู้เซี่ยเวยไม่ได้มากเท่าไรก็ยิ่งต้องขับเคี่ยวกับเขามากเท่านั้น ตัวเองถึงจะมีความสุข
คิดไม่ถึงว่าจะมีข่าวงานศพแจ้งมาจากจินหลิงเซี่ยเวยกลับบ้านไปจัดงานศพ ซ้ำยังต้องไว้ทุกข์ถึงสามปี หลี่ว์เสี่ยนกลายเป็นอันดับหนึ่งกะทันหัน แต่กระนั้นกลับรู้สึกว่าสภาฮั่นหลินไร้ความหมายโดยสิ้นเชิงเสียแล้ว
อยู่ไปอีกหนึ่งปีก็ลาออกจากราชการ
ได้ยินคนลือกันว่าเหมือนจะกลับไ
