ป็นผู้ฝึกยุทธ์ ไม่คลั่งไคล้พิณสักเท่าไร แต่ก็เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของกู้เปินหยวนเช่นกัน เขาจึงนิ่งอึ้งทันที “มอบให้?”
“อา ให้เปล่า ๆ เลยทีเดียว” ในที่สุดบัณฑิตผู้นั้นก็แสดงความไม่พอใจออกมาเล็กน้อย หัวเราะเย้ยหยันคราหนึ่ง แต่จากนั้นความยินดีในหายนะของผู้อื่นก็ฉายวาบหลายส่วน “ก่อนหน้านี้มีกลุ่มกบฏผิงหนานอ๋องลอบสังหารขุนนางราชสำนักในเมืองหลวงอีกครั้งไม่ใช่หรือ? พิณของเซี่ยจวีอันสร้างมาสามปี วันนั้นเลือกสายชั้นดีจากร้านข้าไปตั้งหลายเส้น กะว่าหากมีเวลาว่างก็จะร้อยสายให้เรียบร้อยเพื่อลองเสียง แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดระหว่างทางกลับขึ้นไปที่เหลาเฉิงเซียวอะไรนั่นจึงเจอพวกกบฏเข้าให้ คนไม่เป็นอะไร แต่พิณคันใหม่ยังไม่ทันร้อยสายให้เสร็จก็ถูกคนใช้ดาบฟันเสียแล้ว ชิ จะเดือดดาลหรือนิ่งเฉยข้าไม่ทราบแต่ได้ยินคนเล่ากันว่าเขาไม่ได้ไปฟังราชกิจเช้าถึงสองวันเชียว พอกู้เปินหยวนรู้เรื่องนี้เข้าก็สั่งให้คนเดินทางไกลจากเจียงหนิงเพื่อมอบพิณให้เขาถึงเมืองหลวง นี่ไม่เท่ากับว่าต้องมอบของให้อีกชิ้นโดยไม่ได้เงินเพิ่มอย่างนั้นหรือ!”
เยี่ยนหลินเอ่ย “เจ้าคงไม่ได้เสียดายพิณหรอกนะ?”
บัณฑิตผู้นั้นแค่นเสียงเย็นชาคราหนึ่ง “ซื้อพิณด้วยทองพันชั่ง เผลอประเดี๋ยวเดียวข้าก็เพิ่มราคาเป็นเท่าตัวเอามาขายให้ท่านได้แล้ว เจ้าเซี่ยจวีอันมันตัดหนทางทำมาหากินของข้า!”
——————–1. โยวหวง แปลว่า ปั่าไผ่ทึบ บทกวีชื่อ‘เรือนในปั่าไผ่’ ของหวัง
