เฉียบ ใจพลันเหมือนถูกบีบหน่อย ๆ ถึงกระนั้นก็ยังต้องพูดกดเสียงเบาปลอบใจนางอยู่ดี “ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว ตอนนี้ข้ามาแล้ว ต้องโทษข้าที่ไม่ดี เดิมทีไม่ควรไว้หน้าคนจวนปั๋อพวกนั้นเลย ไม่ควรให้เจ้ามารอข้าที่เหลาเฉิงเซียว เช่นนี้แล้วจะได้ไม่ต้องพบมือสังหาร…”
ผู้ที่เจียงเสวี่ยหนิงกลัวคือมือสังหารที่ไหนกัน
ผู้ที่นางกลัวก็คือพระอาจารย์ของฮ่องเต้ เซี่ยเวย ผู้ที่ไม่ว่าผู้อื่นจะมองเช่นไรก็เป็นคนดีราวกับเป็นนักปราชญ์นั่นต่างหาก
อีกทั้งเมื่อนางหวนนึกถึงบทสนทนาแฝงความนัยของคนทั้งสองเมื่อสักครู่ ก็พบว่าเซี่ยเวยล่วงรู้ความสัมพันธ์ของนางกับเยี่ยนหลินแล้วยามผู้ใต้บังคับบัญชามารายงาน เขาเพียงได้รู้ว่าเยี่ยนหลินกำลังจะเข้ามา ไม่ได้เอ่ยถึงนางแม้แต่คำเดียว ทว่าเซี่ยเวยกลับมองนางและให้เจี้ยนซูส่งตัวออกมาทันที
ต้องรู้ว่าที่ผ่านมายามนางเที่ยวเล่นข้างนอกพร้อมเยี่ยนหลินจะปลอมตัวเป็นบุรุษเสมอ และไม่ได้แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป
แล้วเซี่ยเวยไปล่วงรู้มาจากที่ใด
ขณะนี้เจียงเสวี่ยหนิงคิดถึงความเป็นไปได้มากมายหลายประการ บางทีอาจมาจากจวนหย่งอี้โหว บางทีอาจมาจากเจียงปั๋อโหยวผู้เป็นบิดานาง แต่สรุปแล้ว เซี่ยเวยก็รู้เรื่องนี้กระจ่างแจ้งแก่ใจ
เช่นนั้นเซี่ยเวยในชาติก่อนก็ต้องรู้เช่นกัน
ด้วยเหตุนี้การที่ชาติก่อนไม่ว่านางจะทำเช่นไรเซี่ยเวยล้วนแสดงมารยาทโดยรักษาระยะห่างก็มีคำอธิบายชัดเจนแล้ว นั่นเพราะนางผิดต่อเยี่ยนหลิน ทำร้ายจ
